زنی خرامان و آشفته از بهشت گریخته است نامش را به یاد ندارد به رنگ سفید می گوید شقایق. کودکی در آغوش دارد . کودک پر شده از گریه . زن ورق های تقویم را سرمه ی چشم می کند دلش می خواهد به آغوشی پناه برد . قفل های شکسته را نماز می گذارد. چون روز به پایان می رسد انگار صدایمان می کند . هنگامی که ما به زن می رسیم کودک پر از نور شده است . به ما غذا تعارف می کند و ما پر می شویم از آرامش .. کودکش آرام است . در آشفتگی غروب زنی با لب خندان به بهشت باز می گردد .. ( بیاییم به خود کمک کنیم نه به کودکان سرطانی ما هم نیازمند آرامشیم ) http://www.cloob.com/club.php?id=7311