تو که هم بغض دل غم زده ی ما شده ای........... همچو خورشید غزل........ روشنی بخش شب بی غزلی ها شده ای........ تو که گویی ز دل این برهوت........ همچو یک گل – گل امید – شکوفا شده ای....... سخن از رفتنت از بهر چه بود؟... شعر های تو چنان معجزه ای............ محض اثبات حقانیت مذهب عشق............ . میتواند به شب کور دلان....... برقی از شعله ی ایمان به حقیقت بزند.......... تو چنین فرض بکن....... منم آن کور دل کافر وامانده از عشق..... ای پیمبر تو رسالت داری........ برق ایمان به شب من بزنی.... تو نباشی دگر از عشق چه سود؟..... نگرانی.. نگرانی که در این شهر شلوغ..... سیل آلودگی و دود و دم و...تنهایی.... خانه ی شعر تو را .. ز اساسش بکند... نگرانی که تب تابش خورشید سکوت....... چشمه ی طبع غزل را به دلت خشک کند... من سر آن دارم .......... کاخی از شعر بسازم که دگر.. سیل تنهایی و غم ریشه کن آن نشود....... ابری از عشق به سرتاسر گیتی بکشانم که از آن..... طبع شعر تو ز باران غزل خیس شود...

زندگی مثل یك پیانوست . همان چیزی را می شنوی كه می نوازی

میسی از توصیفنامت حرف نداشت!!!