امشب تمام ستاره های آسمان گریه می کنند .. امشب تمام مرغان آسمان اشک می ریزند ... امشب اشکی از چشمی می ریزد ... امشب قلبی می شکند و صدای شکستن آن به آسمان میرسد . اما نمیدانم چرا به گوش او صدایی نمیرسد ... ؟ من صدای شکسته شدن قلبم را شنیدم .. . نمی دانم خدائی هست ؟ اگر هست چه خدای خاموشی است .. از این همه خاموشی دلم می گیرد و دوست دارم فریاد بکشم ... آخر با که بگویم درد این قلب شکسته را ؟ آخر با که بگویم که قلب من عاشق قلبی است که با سنگ بیابان فرقی ندارد ... قلب من عاشق قلبی است که اصلا قلب نیست ... دلم میخواهد آنقدر فریاد بکشم که صدای فریادم قلب خدا را به لرزه بیندازد . دلم می خواهد فریاد بزنم و به خدا بگویم " تو چطور میتوانی این همه نا عدالتی را ببینی و به صدا در نیایی ؟ مگر نه اینکه میگویند تو بخشنده ای پس گناهانم را ببخش .. مگر نه اینکه میگویند تو رحیمی ؟ پس چرا به من رحم نمی کنی ؟ پس رحمتت کجاست ؟ خدایا به او بگو . به او بگو با تمام بدیهایت دوستت دارم ... آری ... آری به او بگو باز هم دوستت خواهم داشت باش:آری فقط باش بودنت کافیست که بودنت جانشین همه نبودنهاست فقط باش تا همیشه که این تمام آرزوی من است ای کاش قلب سنگیت که درون سینه ات یخ بسته است ذره ای از قلب من خبر داشت و حس می کرد که چطور با تو یک رنگ و صادق بودم و من می بوسم قلب سنگی تو را که صادق بودی و با شهامت نمیخواستی و نمیخواهی با دروغ با من باشی ...

ای غم انگیز ترین خوشحالی من و عشق تو و دستی خالی تویی اون کشمکش هر روزه لحظه پر تپش هر روزه من و یک جاده چشم به راه جاده ای از شب تا خلوت ماه آخرین حادثه جاده تویی اتفاقی که نیفتاده تویی کفش هایم که پر از خستگین نقشی از نوعی دلبستگین دست هایم که نیاز آلودن همه ی عمر به سویت بودن باز هم باش و فداکاری کن آرزوهای مرا یاری کن . ای غم انگیز ترین خوشحالی من و عشق تو و دستی خالی تویی اون کشمکش هر روزه لحظه پر تپش هر روزه من و یک جاده چشم به راه جاده ای از شب تا خلوت ماه آخرین حادثه جاده تویی اتفاقی که نیفتاده تویی کفش هایم که پر از خستگین نقشی از نوعی دلبستگین دست هایم که نیاز آلودن همه ی عمر به سویت بودن باز هم باش و فداکاری کن آرزوهای مرا یاری کن .

درون سـیـنـه نـگـنـجـد غـمـی کـه مـن دارم خـوش اسـت بـا غـم دل عـالـمـی کـه مـن دارم سـرشـک دیـده بـیـان کـرد مـاجـرای دلـم چـه اعـتـبـار بـر ایـن مـحـرمـی کـه مـن دارم از آن گلی که بروید ز خاک من پیداست زهـجـر لالـه رخـان مـاتـمـی کـه مـن دارم بسـوخـت جـان حـریـفـان ز گـرمـی سـخـنـم عـجـب کـه در تـو نـگـیـرد دمـی کـه مـن دارم مـرا بـه گـریـه چـه حـاجـت کـه رونـقـی نـدهـد به برگ زرد رخم شبنمی که من دارم بـیـا و بـر دل مـن رحـم کـن کـه از تـنـگـی در او قـرار نـگـیـرد غـمـی کـه مـن دارم