زندگی صحنه یکتای هنرمندیه ماست هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود صحنه پیوسته به جاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد بهترینارو برات آرزو می کنم

بگشای چاک سینه که بر منکران حشر روشن شود که صبح قیامت دمیدنی است

دیشب دلم گرفته بود مثل هوای بارونی دلم هواتو كرده بود هوای شیرین زبونی دلم می خواست گریه كنم بگم كه سخت تنهایی ای هم صدای آشنا بگو كه پیشم می مونی نمی دونم كجایی وچه حالی وچه می كنی ولی صدات تو گوشم میگه كه اینجا میمونی رفتم كناره پنجره گفتم شاید ببینمت دیدم محال دیدنت چون گل باید بچینمت رو صندلی نشستم ویه هو دیدم یه قاصدك اومد پیشم خبر اورد ای آشنا یه رازی رو بهت بگم گفتم بگو،آهی كشید اومد نشست روشونه هام یواشكی چشماشو بست تا نبینه اشك چشام می گفت كه تو یه راه دور یه راه دور وسوت كور مسافری نشسته بود مسافر غریب دل شكسته بود از توهمش شكوه میكرد با اشك گرم ودل سرد می گفت كه یادت نمی آد؟اون روزای آخری رو چقدر دلش می خواست كه تو بهش بگی دوسش داری صداش كنی،نگاش كنی به شرطی تنهاش نذاری تا اومدم بهش بگم برو بگو دوسش دارم پاش می شینم دیدم كه اون رفته بود ومنم دارم خواب می بینم