تو به من خندیدی ونمی دانستی من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم. باغبان از پی من تند دوید، سیب را دست تو دید، غضب آلود به من كرد نگاه، سیب دندان زده ازدست تو افتاد به خاك، و تو رفتی و هنوز، سالهاست كه در گوش من آرام آرام ، خش خش گام تو تكرار كنان، میدهد آزارم، و من اندیشه كنان غرق این پندارم ، كه چرا خانه ی كوچك ما سیب نداشت، كه چرا خانه ی كوچك ما سیب نداشت