من دلم میخواهد نفسی تازه کنم و تراویدن تنهایی را در پیله خود مثل روییدن یک شاخه سرخ میخک باز احساس کنم آه من میدانم که صمیمیت را وسعتی میبخشم دوستی بسته پیچیده به روبانها نیست که کسی روز تولد به کسی هدیه دهد من تمامیت خود را در سفره چرمینی خواهم پیجید و شبی در فراسوی باد رها خواهم کرد که بدست تو رسد چه کسی میداند شاید از برکه تنهایی هم صدفی صید شود

باران به شیشیه پنجره اتاقم میخورد و مرا بیدار میکند ناگهان خیالاتم بند هارا میگسلد و خود را به دست رایحه برگهایی می سپارند که بر روی علفهای نمناک به خواب مرگ فرو رفته اند....خیالات من پاره های روح آواره من هستند!

تخته سنگی میبینی از یک کوه خاموش و با خود میگوئی : خلقتشان این چنین است! اما اگر کمی مهر بورزی خواهی دید که مردها...... اتشفشان ایده های عاشقانه اند!!!