من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پر دوست، کنج هر دیوارش دوستانم بنشینند آرام، گل بگو گل بشنو، هر کسی می خواهد وارد خانة پرمهر و صفامان گردد شرط وارد گشتن، شستشوی دل هاست. شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست، بر درش برگ گلی می کوبم و به یادش با قلم سبز بهار می نویسم، ای دوست خانه دوستی ما اینجاست، تا که سهراب نپرسد دیگر، خانه دوست کجاست.

برای مولای مهربانم : کبوتر دلم را به سویت روانه می کنم!می روی ....می آید! می روی و باز هم می آید! ... بارانی می شود هوای دلم از این دویدن ها و نرسیدن ها!

لحظه ی دیدار نزدیک است... باز من دیوانه ام ، مستم... باز می لرزد ، دلم ، دستم... باز گویی در جهان دیگری هستم... های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ... های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست... و آبرویم را نریزی ، دل... ای نخورده مست... لحظه ی دیدار نزدیک است...