چو ایران مباشد تن من مباد

ای شب از رویای تو رنگین شده سینه از عطر توام سنگین شده ای بروی چشم من گسترده خویش شادیم بخشیده از اندوه بیش همچو بارانی که شوید جسم خاک هستیم زالودگی ها کرده پاک ای تپش های تن سوزان من آتشی در سایه مزگان من ای ز گندمزارها سرشارتر ای ز زرین شاخه ها پربارتر ای در بگشوده بر خورشید ها در هجوم ظلمت تردیدها با توام دیگر ز دردی بیم نیست هست اگر جز درد خوشبختیم نیست این دل تنگ من و این بار نور؟ هایهوی زندگی در قعر گور؟ ای دو چشمانت چمنزاران من داغ چشمت خورده بر چشمان من پیش ازینت گرکه در خود داشتم هر کسی را تو نمی انگاشتم درد تاریکیست درد خواستن رفتن و بیهوده خود را کاستن سر نهادن بر سیه دل سینه ها سینه آلبودن به چرک کینه ها در نوازش نیش ماران یافتن زهر در لبخند یاران یافتن زر نهادن در کف طرارها گم شدن در پهنه بازارها آه ای با جان من آمیخته ای مرا از گور من انگیخته چون ستاره با دو بال زرنشان آمده از دوردست آسمان از تو تنهائیم خاموشی گرفت پیکرم بو هم آغوشی گرفت جوی خشک سینه ام را آب تو بستر رگهام را سیلاب تو در جهانیاینچنین سرد وسیاه با قدمهایت قدمهایم براه

تنهایی کهنه که هیچ کس نفهمید و تو هم نفهمیدی هرگز ناگاه امدی به ستاره ی من و من به ستاره ام هیچ کس را راه نمیدادم و تو بی حریم پا گذاشتی به ستاره ی من در اسمان من همه خوبند حتی بدها در اسمان من جای تمام ادمهای هستی به یک اندازه