تنهایی : واژه ی سفررا در قاب تنهایی به دیوار اتاق خاطراتم میخکوب میکنم.زندگی ام بوی غربت و بی قراری گرفته است.حالا دیگر کوچ کردن تبلور زندگی است. رفا قت ها پوچ و تو خا لی است.سرزمین خاطره خشک و یخ زده و فرسوده شده است.لبخندها چقدر سرد و بی روح است. تحمل نگاه بی رمق دوستان چقدر زجر آور شده است.دیگر اکنون مرگ روح و مرگ انسانیت و مرگ رفاقت ساده نیست. من به چشم خویش دیدم مرگ خوبی ومهربانی و تبسم را... من به چشم خویش دیدم اشک مرد خسته ی پر درد را... من شنیدم که کلاغی جای بلبل در قفس آواز جدایی را می خواند... من مرگ خاموش قناری را خدایا ! به چشم خویش دیدم دیگراکنون مرگ باورها برایم ساده نیست.روح من بیدار و تب دار است. آری باید رفت.باید رفت و به اندازه ی همه تنهایی را در آغوش کشید.باید خود را ساخت.برای تولدی دیگر برای زندگی دیگر........

یاد گرفتم که : 1. با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند. 2. با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند . 3. از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود . 4. تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم

انجا که همه نگاهها صورت ظاهر را می بینند و تحسین میکنندمغرور نشو دل را در این تحسین نقشی نباشد ، روزی که تحسین از برای سیرتت بود از روی غرور بر روی ابرهای سوار شده بر دوش باد قدم بگذار.