هرگز برای عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش. گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس، به غنچه ای می رسی که ماه را بر لبانت می نشاند...

اگه دنیا بخواد من و تو تنها بمونیم واست می میرم، جواب دنیا رو می دم با تو می مونم واسه همیشه خاطرات تو رو چه خوب چه بد حک می کنم توی تنهایی هام فقط به تو فکر می کنم با تو می مونم واسه همیشه می دونی فرق تو با عشق، زندگی و گل چیه؟ عشق یك كلمه است اما تو معنیه اونی. زندگی اجباره اما تو دلیل اونی. گل یه گیاهه اما تو عطره اونی من عشقت رو به همه دنیا نمی دم حتی یادت رو به کوه و دریا نمی دم با تو می مونم واسه همیشه اگر دنیا نمیداند که من غمگین تر از غمگینترین غمگین دنیایم بیا یک لحظه با من باش که من تنها تر از تنهاترین تنهای دنیایم سلطان حقیقت ها فراموشت نخواهم کرد تو تنها شعله ای هستی که خاموشت نخواهم کرد

قرن ما شاعر اگر داشت، هوا بهتر بود . . خار هم کمتر نبود از گل، بسا گل تر بود. قرن ما شاعر اگر داشت که کبوتر با کبوتر، باز با باز نبود، شعار پرواز! وای بر ما که تصّور کردیم عشق را باید کشت . . در چنین قرنی که دانش حاکم است عشق را از صحنه دور انداختن دیوانگیست، در ماندگیست، شرمندگیست . . قرن ما شاعر اگر داشت