در انتهای هر سفر در آینه دار و ندار خویش را مرور می کنم: این خاک تیره، این زمین، پاپوش پای خسته ام ! این سقف کوتاه، آسمان، سرپوش چشم بسته ام! اما ... خدای دل ! در آخرین سفر در آینه به جز دو بیکرانۀ کران به جز زمین و آسمان چیزی نمانده است! گم گشته ام کجا ! ندیده ای مرا ؟ ( حسین پناهی- به وقت گرینویچ)

این چه اخلاق بدیه که تو داری ؟ چرا هرچیو که میبری دیگه نمیاری ؟ آخه نمی گی من دلمو لازم دارم ؟ [] چطوری دوست جونم

agha mohammad tavallodet mobarak ensha allah omre ba ezzat dashte bashy andaze ye 1002 sal