بعد از مرگم، انگشت‌های مرا به رایگان در اختیار اداره انگشت‌نگاری قرار دهید. به پزشك قانونی بگویید روح مرا كالبدشكافی كند،من به آن مشكوكم! ورثه حق دارند با طلبكاران من كتك‌كاری كنند. عبور هرگونه كابل برق، تلفن، لوله آب یا گاز از داخل گور اینجانب اكیدا ممنوع است. بر قبر من پنجره بگذارید تا هنگام دلتنگی، گورستان را تماشا كنم. كارت شناسایی مرا لای كفنم بگذارید، شاید آنجا هم نیاز باشد! مواظب باشید به تابوت من آگهی تبلیغاتی نچسبانند. روی تابوت و كفن من بنویسید: این عاقبت كسی است كه زگهواره تا گور دانش بجست. دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال كنند. در چمنزار خاكم كنید! كسانی كه زیر تابوت مرا می‌گیرند، باید هم قد باشند. شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبكاران ندهید. گواهینامه رانندگیم را به یك آدم مستحق بدهید، ثواب دارد. در مجلس ختم من گاز اشك‌آور پخش كنید تا همه به گریه بیفتند. از اینكه نمی‌توانم در مجلس ختم خودم حضوریابم قبلا پوزش می‌طلبم. به مرده شوی بگویید مرا با چوبك بشوید چون به صابون و پودر حساسیت دارم. چون تمام آرزوهایم را به گور می‌برم، سعی كنید قبر مرا بزرگ بسازید كه جای جسدم باشد.

ای امید، ای اختر شب های من! نغمه ات افسرد بر لبهای من. شمع من آغاز خاموشی گرفت، عشق من گرد فراموشی گرفت. در نگاهم شعله های شوق مرد، در درونم آتش پنهان فسرد. غنچه ی شاداب من بی رنگ شد، گوهر نایاب من چون سنگ شد. روزگاری بود و روزم سر رسید؛ روزها بگذشت و شامم در رسید. کس چه می داند شبم چون می رود، از دو چشمم جویی از خون می رود. دوستان! فریاد من فریاد نیست؛ غیر آهی از دل ناشاد نیست. تا ز یاران بی وفایی دیده ام، جسم و جان را در جدایی دیده ام. آشنایان آشنایی شان کجاست؟ همدمان از هم جدایی شان چراست؟ عشق را وقف هوس ها ساختند، گاه ِ سختی دوستی نشناختند. ای امید، ای اختر شب های من! نغمه ات افسرد بر لب های من. ای امید، از نو شبم را روز کن؛ روز کن وان روز را پیروز کن!

من با حالی خوش پرسیدم خوب واقعی چیست؟ دادگاه گفت: نظم ، مدرسه گفت: دانش ، مرد فرزانه گفت: صداقت ، احمق گفت:خوشی ، دخترجوان گفت:عشق ، پسربچه گفت: زیبایی ، آدم خیالباف گفت:آزادی ، دانا گفت:خانه ، سرباز گفت:شهرت ، پیشگو گفت: برابری ، قلبم با ناراحتی گفت:پاسخ اینها نیست. پس درون سینه ام به آرامی این را شنیدم: هر قلبی نگهدارنده رازی است مهربانی کلمه مورد نظر است