تقدیم به دوست گرامی : منو بی صدا نبین ‚ صد تا ترانه با منه تو دل هر نفسم صد تا غزل جون می كنه می خوام از عطر تن تو نفسی تازه كنم به سكوت شب بگو موقع خود شكستنه پلكای سنگی من وا میشه رو به نور تو بازم آفتاب می گیرم تو سایه ی حضور تو توی چاردیوار گریه تو رو فریاد می زنم پشت این پنجره ام منتظر عبور تو حرفای روشن تو حرف حساب بود شاپرك چشمای عاشق من اون روزا خواب بود ‚ شاپرك آخرین فصق نفس ‚ فصل غروب بوسه ها فصل همدستی شاخه و طناب بود ‚ شاپرك اگه فكر كنی رسیدی تا ابد نمی رسی اگه خوب نباشی به معنی بد نمی رسی می شی مرداب اگه این بركه رو دریا نكنی اگه رودخونه نشی به حرف سد نمی رسی رو به آیینه دعا كن تا برم به آسمون كاری كن ابری نشه حال و هوای قصه مون من رو با خودت ببر آخر این فاصله ها

او به شیوه باران پر از طراوت تكرار بود و او به سبك درخت میان عافیت نور منتشر می شد همیشه كودكی باد را صدا می كرد همیشه رشته صحبت را به چفت آب گره می زد برای ما یك شب سجود سبز محبت را چنان صریح ادا كرد كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشیدیم و مثل یك لهجه یك سطل آب تازه شدیم

چیزها دیدم در روی زمین: کودکی دیدم، ماه را بو می کرد . قفسی بی در دیدم که در آن، روشنی پرپر می زد. نردبانی که از آن ، عشق می رفت به بام ملکوت.