به نام وداع ! باور نمی كنی كه این روزها چقدر دلم گرفته باور نمی كنی كه خنده هایم چه بغض هایی را در خود پنهان دارد آری ... من ... با دقایقم ... با زندگیم لجبازی می كنم ! نازنینم ! غروب بار سنگین دلتنگی مرا هر شب به دوش می كشد سنگینی پلكهایم و نگاهی كه دیدن را از یاد برده كوركورانه زیستن را خوب آموختم ! توان نوشتن ندارم واژه هایم گرد و غبار گرفته من ! باور كن كه باورت كردم ... باور كن كه بی تو بی باور شده ام ! من ! زندگیم را تمام كردم حالا نفس كشیدن منت سرم می گذارد ! حس می كنم ... هوای اینجا سرد و سنگین است نازنینم ! دیگر نگو خداحافظ ! اگر می روی بدون وداع برو ... گله ای نیست ! ببین ! نقاشی عشق می كشم و گم شدن در نگاه تو كه آرامش می دهد نبض سكوت حرفی برای گفتن دارد ! ببین ! دستانم را ببین چشمان ترم را ببین ببین سكوتم چه حرفهایی را تحمل می كند ! به خاطر تو ... نامت را هر روز زمزمه می كنم مبادا یادم رود كه روزی ... زمانی ... عاشقت بودم ! آری ... عاشق خیال نكن دیوانه شدم ... اگر این دیوانگی ست من عاشق این دیوانگیم ! نازنینم ! ما محكومیم... محكوم به زندگی ! و شاید محكوم به مرگ . . . و نه محكوم به نا باوری و نه محكوم به نابودی خود...........

سلام خانومك حالت خوبه ؟