صدایی نیست ، آوایی نیست فقط سیطره ی سکوت است و حکومت تنهایی دستی نیست ، تکیه گاهی نیست هر چه هست دردیست آشنا با من و خاطرات غریبم. ای کاش می توانستم گریه کنم و تمام دردها و دلتنگی هایم را با اشکهایم از خود برهانم ولی افسوس که دیگر چشمهایم نای گریه کردن ندارند. ای کاش هیچ وقت زاده نمی شدم من تقاص کدام گناهم به کدامین علت به کدامین اجازه به کدامین دلیل مرا زاده اید افسوس که من یادگار جهالت نیاکانم به واژه ها و کلمات پناه جسته ام که شاید به جادویشان بتوانم دردهایم را خرد کنم ولی افسوس که آنها خود یاد آور و معنای دردند. هنوز هم با کلمات بازی می کنم و از تو خاطره می سازم هنوز هم به جملات دست می سایم و التماس تو را می کنم ای کاش می توانستم پرواز کنم و از ورای فاصله ها تو را جستجو کنم ولی افسوس که پرواز ممنوعیتی ست ابدی. چه بی رحمانه زمانه کیفرم می دهد چه ظالمانه روزگار به من پشت کرده است چه وحشیانه مرا به صلیب کشیده است که حتی جغد شوم از من هراسان است! نمی دانم تا کی نم دانم تا چه وقت چشمهایم در فراسوها انتظارت را خواهند کشید؟ نمی دانم تا کی نمی دانم تا چه وقت دلم به امید ... نفس خواهد کشید؟ از میان واژه ها ندایی می رسد: همه چیز تمام شد دیگر امیدی نیست. از خداوند منان روزهای خوبی را برایتان آرزومندیم....

بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست باور كنید كه پاسخ آیینه سنگ نیست سوگند می خورم به مرام پرندگان در عرف ما، سزای پریدن تفنگ نیست

هفت نصیحت مولانا گشاده دست باش، جاری باش، كمك كن مانند رود با شفقت و مهربان باش مانند خورشید اگر كسی اشتباه كرد آن را بپوشان مانند شب وقتی عصبانی شدی خاموش باش مانند مرگ متواضع باش و كبر نداشته باش مانند خاك بخشش و عفو داشته باش مانند دریا اگر میخواهی دیگران خوب باشند خودت خوب باش مانند ایینه