یادمان باشد، فردا ،حتما، ناز گل را بكشیم... حق به شب بو بدهیم... و نخندیم دیگر، به تركهای دل هر گلدان...!! و به انگشت، نخی خواهیم بست تا فراموش نگردد فردا...! زندگی شیرین است! زندگی باید كرد... و بدانم كه شبی خواهم رفت .... !!! و شبی هست كه نباشد، پس از آن فردایی. (سهراب سپهری)

نازنینم ! آن روزها که آسمان آبی آبی است و زمین را فرشی از گلبرگ ها و سبزه ها پوشانده و پروانه ها بر گرد گل ها می رقصند دلم هوایت را می کند . تو بگو برای دیدنت از کدام کوچه بیایم من امروز می دانم دوست داشتن سزاوار توست . خدا را برگزیده ام برای بندگی و تو را برای زندگی . می خواهم امشب و هر شب برای چیدن ستاره ها نزدم بیایی . من همیشه برای رسیدن بهار و شکوفایی دوباره امیدوارم . محال است موسیقی ذهن تو تکرار خاطرات ناخوشایند زندگی مان باشد . کاش می فهمیدی که در لحظه های من ایستادهای و ریشه کرده ای . تو تک درخت دشت رویاهای منی . تحمل رنج ؛ با توقوت می گیرد . من تاوان همه کج فهمی ها را هر چه که باشد به تو می پردازم . عشق چیزی نیست جز مهربانی نگاه تو و انتظاری که دل هایمان برای دیدار دوباره یکدیگر می کشد . دلم گرفته اما قطره اشکم چون شبنمی که بر گلبرگ ها جاری می شود پشت پرده چشمانم پنهان شده است . تا شاید در غنای سکوت پر و بال بگشایم و به سوی آسمانهای آبی امید پر بکشم . پیام من به زندگی این است (( همیشه با تو... ))

همیشه در كوچه بن بست هم دری است كه به سوی خدا باز می شود.