شیدای آن شاعرم که چون شانه به نظم کشد گیسوی تورا هر کجا باشم به رویایت رنگ کهربایی می زنم ای که مهرت کیمیاست در کهربای دلم قلب بگشای برای من که مویم از جدایی رنگ عزا دارد...

من زخم دلت بودم ، پویای دلم گشتی مرهم به دلت بستم ، غوغای دلم گشتی باران دلت بودم ، در كوه تنت پنهان چون چشمه جوشان ، صحرای دلم گشتی آنگه كه زدم پنجه ، برتار دلت ای دوست موسیقی جانبخش ، رویای دلم گشتی از شیشه بنا كردند ، بنیان دل تنگت چون قصر بلورین ، دنیای دلم گشتی چون شمع شدی سوزان ، برجان و دلم تابان تا روشنك بزم ، شب های دلم گشتی صورتگر نوپای ، احوال رخت بودم چون نقش چلیپای ، دیبای دلم گشتی در مجمع دلداران ، مختار و رها بودم چون سلسله مهری ، بر پای دلم گشتی آزاد و رها بودم ، در بند شدم اینك شادم كه در این محبس، یارای دلم گشتی