سلام: اینهم تقدیم به شما اریایی لا لا لا لا دیگه بسه گـــــــــــل لاله بهار ســــــــــرخ امسال مثل هرساله هنوزم تیر و ترکش قلــــــــــــبو میشناسه هنوز شب زیر ســــــــــرب و چکمه میناله نخــــــــــــواب آروم گل بی خار و بی کینه نمی بینی نشسته گـــــــــــــوله تو سینه آخه بارون که نیست رگــــــــــــبار باروته سزای عاشقای ایرانه ما اینه نتــــــــــــــرس از گوله ی دشمن گل لادن که پوست شــــــــــــیره پوست سرزمین من اجاق گرم سرمای شــــــــــــب سنگر دلیله تا ســـــــــــــپیده رفتن و رفتن نخــــــــــــواب آروم گلِ بادوم نا باور گلِ دل نازکِ خســــــــــته گل پر پر نــــــــــــــگو باد ولایت پر پرت کرده دلاور قد کشیدن رو بگـــــــــــیر از سر دوباره قد بکش تا اوج فـــــــــــــــواره نگو این ابر بـــــــــــــــی بارون نمیذاره مثل یار کُـــــــــــــــردِت نشکن از دشمن ببین سر میشکنه تا ســــــــــــــر داره نذاشتن هم صــــــــــــــدایی رو بلد باشیم نذاشتن حتی با همــــــــــــدیگه بد باشیم کتابای ســــــــــــفید رو دوره میکردیم که فکر شـــــــــــــب کلاهی از نمد باشیم نگو رفته هزار آفتــــــــــــاب هزار مهتاب نگو کو تا دوباره بپریم از خــــــــــــــواب بخــــــــــــون با من نترس از گوله ی دشمن بیا بیرون بیا بیرون از این مـــــــــــــرداب نگو تقوای ما تسلیــــــــــــم و ایثاره نگو تقدیر ما صدتا گـــــــــــــــره داره به پیغام «کلاغــــــــــــای سیاه» شک کن که شب جز تیـــــــــــــــرگی چیزی نمی آره نخـــــــــــــواب وقتی که هم بُغضت به زنجیره نخـــــــــــــواب وقتی که خون از شب سرازیره بخـــــــــــــون وقتی که خوندن معصیت داره بخـــــــــــــون با من بیا تا من نگو دیره سکـــــــــــوت شیشه های شب غمی داره ولی خشم تو مشت محکمــــــــــــی داره عـزیز جمعه های عشــــــــــــــق و آزادی «کـــــــــــــلاغ» پر بازی با تو عالمی داره نخــــــــــــــواب ای حسرت سفره گل گندم نباش تو لابه لای قصه ســـــــــــــــردرگم نخــــــــــــــواب رو بالش پرهای پروانه که فریاد تو رو کم دارن این مـــــــــــــــردم لا لا لا لا دیگه بسه گـــــــــــــــل لاله...

سلام: اینهم تقدیم به شما اریایی لا لا لا لا دیگه بسه گـــــــــــل لاله بهار ســــــــــرخ امسال مثل هرساله هنوزم تیر و ترکش قلــــــــــــبو میشناسه هنوز شب زیر ســــــــــرب و چکمه میناله نخــــــــــــواب آروم گل بی خار و بی کینه نمی بینی نشسته گـــــــــــــوله تو سینه آخه بارون که نیست رگــــــــــــبار باروته سزای عاشقای ایرانه ما اینه نتــــــــــــــرس از گوله ی دشمن گل لادن که پوست شــــــــــــیره پوست سرزمین من اجاق گرم سرمای شــــــــــــب سنگر دلیله تا ســـــــــــــپیده رفتن و رفتن نخــــــــــــواب آروم گلِ بادوم نا باور گلِ دل نازکِ خســــــــــته گل پر پر نــــــــــــــگو باد ولایت پر پرت کرده دلاور قد کشیدن رو بگـــــــــــیر از سر دوباره قد بکش تا اوج فـــــــــــــــواره نگو این ابر بـــــــــــــــی بارون نمیذاره مثل یار کُـــــــــــــــردِت نشکن از دشمن ببین سر میشکنه تا ســــــــــــــر داره نذاشتن هم صــــــــــــــدایی رو بلد باشیم نذاشتن حتی با همــــــــــــدیگه بد باشیم کتابای ســــــــــــفید رو دوره میکردیم که فکر شـــــــــــــب کلاهی از نمد باشیم نگو رفته هزار آفتــــــــــــاب هزار مهتاب نگو کو تا دوباره بپریم از خــــــــــــــواب بخــــــــــــون با من نترس از گوله ی دشمن بیا بیرون بیا بیرون از این مـــــــــــــرداب نگو تقوای ما تسلیــــــــــــم و ایثاره نگو تقدیر ما صدتا گـــــــــــــــره داره به پیغام «کلاغــــــــــــای سیاه» شک کن که شب جز تیـــــــــــــــرگی چیزی نمی آره نخـــــــــــــواب وقتی که هم بُغضت به زنجیره نخـــــــــــــواب وقتی که خون از شب سرازیره بخـــــــــــــون وقتی که خوندن معصیت داره بخـــــــــــــون با من بیا تا من نگو دیره سکـــــــــــوت شیشه های شب غمی داره ولی خشم تو مشت محکمــــــــــــی داره عـزیز جمعه های عشــــــــــــــق و آزادی «کـــــــــــــلاغ» پر بازی با تو عالمی داره نخــــــــــــــواب ای حسرت سفره گل گندم نباش تو لابه لای قصه ســـــــــــــــردرگم نخــــــــــــــواب رو بالش پرهای پروانه که فریاد تو رو کم دارن این مـــــــــــــــردم لا لا لا لا دیگه بسه گـــــــــــــــل لاله...

تقدیم به شما یار میهن دوست و سرافراز گرامی ام : فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک سپارند تا اجزای بدنم خاک ایران را تشکیل دهد . کورش بزرگ