تا جنون فاصله ای نیست...من پروانه ها را لمس خواهم کرد!

آری ؛ من در زهرخند نگاه های معصوم مسموم مانده ام ... چه حال عجیبی خسته ام از تکرار تکرار در نوشتن ؛ تکرار در گفتن و حتی نالیدن آه ؛ من تکرار را استفراغ می کنم می دانم ! آنقدر مرده ام که امید رستاخیز را با خود دفن کرده ام

یک دعا خدایا یاریم كن تا تب، آرمانهای جوانیم را نسوزاند. خدایا مرا از شر ذره بین ها برهان تا هر چیز و هر كس را همانقدر كه هست باور كنم. به من خودداری عطا كن تا آتش خشمم گلستان بخشش باشد و سینه ام قبرستان خواهش. خدایا كمكم كن آیینه تو باشم نه دیگران ... دستم را بگیر تا هیچگاه آرزوی برگشتن از راه رفته را نكنم. پایم را ببند كه به بیراه خود خواهی و جهل نروم. زبانم را بدوز تا حماقت نكنم. چشمم را بگیر كه جز تو نبینم. خدایا اگر نردبانی شده ام تا ستاره های كوچك را به آسمان برسانم یاریم كن تا آسمان قد بكشم ، نه تا نیمه راه و اگر در دستان من قدرت رساندن نیست ، مرا از توهم توانستن بیدار كن...