روزهایم بر خلاف آرزوهایم می گذرند زمانی هیچکس را ندارم برای گوش کردن زمانی که همه مرا را تنها با لبخندم طلب می کنند کجاست شانه یی که بی هیچ چشمداشتی بستر اشکهایم باشد... در روزهایی که غم همخانه و همراهم است.روزهایی که حتی دلخوشی در خواب هایت جایی ندارد کدامین دست گرمای دستانش را به تو می بخشد بی آنکه از سرمای دستانت گلایه کند..... مگر می شود از درد فریاد کنی و آغوشی تورا در خویش بفشارد... آیا نگاهی هست بی آنکه رنگ هوس داشته باشد جامی از سرمستی به جانم بریزد با اینکه روزهایم بر خلاف آرزوهایم می گذرند اما همچنان با تنهاییهایم همدردم خلوتم در سکوت خویش غوطه می خورد بی چشمداشتی به دستی "نگاهی"آغوشی"لبخندی آری تنهایم پای در خلوت من نگذارید دل من جای هیچکدامتان نیست لبخند و نگاه و صدایتان را به بازار دیگری ببرید رهایم کنید بی هیچ حرفی......

مثل شقایق زندگى كن:كوتاه اما زیبا،مثل پرستو كوچ كن:فصلى اما هدفمند،مثل پروانه بمیر:دردناك اما...عاشق

گاهی روزها و هفته ها می گذرند ،بی آنکه هیچ حرکت لطف آمیزی از دیگران ببینیم .این دوره ها که گویی عطوفت انسانی از میان رفته است،دشواراند و زندگی فقط به تنازع بقا می نماید. استاد می گوید : - باید اجاق خود را بررسی کنیم . باید نور بیشتری به آن ببخشیم ، و بکوشیم اتاق تاریک زندگی مان را روشن کنیم . هنگامی که صدای جرقه های آتش و ترکیدن هیزم را می شنویم ، و آنگاه که قصه های شعله ها را می خوانیم ،امید به سوی ما باز می گردد. اگر قادر به عشق ورزیدن باشیم ، قادر به دوست داشته شدن نیز خواهیم بود . فقط زمان مطرح است.