سکوتم را به باران هدیه کردم//، تمام زندگی را گریه کردم//، نبودی در فراق شانه هایت// به هرکسی رسیدم تکیه کردم

من از همان اولِ بارانِ بی‌خبر، جوری غریب دلم روشن بود که سرانجام یکی از همین روزهای رهگذر قاصدی خیس از دو دیده‌ی دریا می‌آید و صاف از سمتِ روسری‌های مانده بر بندِ رَخت به جانبِ آفتابِ آسوده در خوابِ ابر اشاره خواهد کرد، باید برای ما - نبیرگانِ غمگین‌ترین ترانه‌ها - خبرِ خیری آورده باشد ... قاصدی خیس از دو دیده‌ی دریا که شبی دور چراغی از ردیفِ رویاها ربوده بود.

درویشی قصه زیر را تعریف می کرد: یکی بود یکی نبود مردی بود که زندگی اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود. وقتی مُرد همه می گفتند به بهشت رفته است آدم مهربانی مثل او حتماً به بهشت می رود. در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ی کیفیت فراگیر نرسیده بود و استقبال از او با تشریفات مناسب انجام نشد. فرشته نگهبانی که باید او را راه می داد نگاه سریعی به فهرست نام ها انداخت و وقتی نام او را نیافت او را به جهنم فرستاد. در جهنم هیچ کس از آدم دعوتنامه یا کارت شناسایی نمی خواهد هر کس به آنجا برسد می تواند وارد شود. مَرد وارد شد و آنجا ماند . . . چند روز بعد شیطان با خشم به دروازه بهشت رفت و یقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت: این کار شما تروریسم خالص است! نگهبان که نمی دانست ماجرا از چه قرار است پرسید: چه شده؟ شیطان که از خشم قرمز شده بود گفت: آن مَرد را به جهنم فرستاده اید و آمده و کار و زندگی ما را به هم زده. از وقتی که رسیده نشسته و به حرف های دیگران گوش می دهد و به درد و دلشان می رسد. حالا همه دارند در جهنم با هم گفت و گو می کنند٬ یکدیگر را در آغوش می کشند و می بوسند. جهنم جای این کارها نیست! لطفاً این مَرد را پس بگیرید!! وقتی قصه به پایان رسید درویش گفت: با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگر بنا به تصادف در جهنم افتادی خود شیطان تو را به بهشت بازگرداند