بگذار كه بر شاخه این صبح دل آویز بنشینم واز عشق سرودی بسرایم آنگاه به صد شوق چو مرغان سبك بال پرگیرم ازاین بام و بسوی تو بیایم خورشید ازآن دور ازآن قله پر برف آغوش كند بازهمه مهر همه ناز سیمرغ طلائی پر و بالی است كه چون من از لانه برون آمده دارد سر پرواز پرواز به آنجا كه نشاط است و امید است پروازبه آنجا كه سرود است وسرور است آنجاكه سراپای تو درروشنی صبح رویای شرابی است كه در جام بلور است آنجا كه سحرگونه گلگون تو در خاك از بوسه خورشید چو برگ گل ناز است آنجاكه من از روزن هر اختر شبگرد چشمم به تماشا وتمنای تو باز است من نیزچوخورشید دلم زنده به عشق است راه دل خود رانتوانم كه نپویم هر صبح در آیئنه جادوئی خورشید چون می نگرم او همه من من همه اویم او روشنی وگرمی بازار وجود است در سینه من نیزدلی گرمتر از اوست اویك سرآسوده به بالین ننهاده است من نیزبه سرمی دوم اندر طلب دوست ما هردو دراین صبح تربناك بهاری ازخلوت وخاموشی شب پا به فراریم ما هردودرآغوش پراز مهرطبیعت با دیده جان محو تماشای بهاریم ما آتش افتاده به نیزار ملالیم ماعاشق نوریم وسرودیم وصفایم بگذاركه سر مست وغزل خوان من وخورشید بالی بگشائیم وبسوی تو بیائیم.