این هم شعر تازه ای از شاعر ملی ایران، «سیمین بهبهانی» شنیــدم بازهم گوهر فشــاندی که روشنـــفکر را بزغاله خواندی ‏ ولی ایشــان زخویشـانت نبـودند در این خط، جمله را بیــجا نشـاندی ‏ ‏ سخـن گفـتــی زعدل و داد و آن را به نان و آب مجــانی کشــاندی ‏ از این نَقلت که همچون نُقلِ تر بود هیاهــو شد عجب توتــــی تکانــدی ‏ سخن‌هایت ز حکمت دفــتری بود چه کفترها از این دفتر پراندی ‏ ولیــکن پول نفـت و سفره‌ی خلــــق ز یادت رفت و زان پس لال ماندی ‏ سخن از آسمان و ریسمان بود دریـــغا حرفـی از جنـــگل نراندی ‏ چو از بزغاله کردی یاد، ای کاش سلامـی هم به میــمون می‌رساندی.

...ما تماشاچیانی هستیم ، که پشت درهای بسته مانده‌ایم ! دیر آمده‌ایم ! خیلی دیر ... پس به ناچار حدس می‌زنیم ، شرط می‌بندیم ، شک می‌کنیم ... و آن سوتر در صحنه بازی به گونه‌یی دیگر در جریان است ... حسین پناهی

بر شما بابت زحماتتون خسته نباشید و بابت نوه تون تبریك!