آئین گل ها سحر از روشنی ساده ی چشمانم سوخت گل یاسی در باغ خاطراتی از یاد. کوچک اما چه بزرگ روح تقدیر، بر ایام نوشت چه تلاش عبسی است واژه ی ماندن و از خود خواندن! ما همه کولی یک مزرعه ایم، میهمانیم! در این دایره ی پر نیرنگ عمر گل تابع یک قافیه است دو،سه روزی سر یک شاخه به لب می خندد، غنچه ی رقص نسیم سحر است، و چنان در دل سوداگر بلبل جاری است که نداند دم آخر باقی است. رسم و آئین تمام گل هاست کولی مزرعه ی خوشبختی! در گذرگاه زمان می ایستم دشت بیداری گل ها پیداست چشمه ای آب زلالی دارد رمه ای در گذر است خانه هایی برجاست. آنطرف جنگل آهوی خرامان شب است و سکوتی که به هر لحظه هزاران غوغاست باد می آید و در مستی خود میشکند ماه را از پس هر شاخه ی سرو و شکوفایی این جشن بزرگ رویش قامت خندان من است. سحری در راه است چشم من بیدار است باز در گوشه این باغچه من می بینم لب خندان گل و نغمه ی بلبل بسیار و در این لحظه ی غوغای بزرگ سحر از روشنی ساده ی چشمانم سوخت گل یاسی در باغ خاطراتی از یاد. شاخه ای از نفس افتاد و گلی پر پر شد!

توی باور نازت ازم یه یاغی ساختی میخوام بگم عزیزم من رو نو نشناختی دوست دارم که باشم تو باور تو یک مرد با حال التماسی نگم دوباره برگرد مگه من دل نداشتم دل منو شکستی چرا وفا نکردی به اون عهدی که بستی تو که منو گذاشتی رفتی تو این شب سرد با التماس دستهام میگم دوباره برگرد میگن شیرین و فرهاد رفتن توی هر یاد چون به هم نرسیدن کردن عشق رو فریاد چه کنم حالابی تو حالا که تنها موندم اینا حرفهای دل بود که برات ترانه خوندم.......

در شیشه ی شبنم آفتابت نکنند می تابی و آئینه حسابت نکنند تا سینه برازنده ی زخمی نکنی بر قله ی عاشقی عقابت نکنند