خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری شوق پرواز مجازی ، با لهای استعاری لحظه های كاغذی را ، روز و شب تكرار كردن خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین سقفهای سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری با نگاهی سر شكسته ، چشمهایی پینه بسته خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری صندلی های خمیده ، میزهای صف كشیده خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری عصر جدولهای خا لی ، پارك های این حوا لی پرسه های بی خیا لی ، نیمكت های خماری رو نوشت روز ها را ، روی هم سنجاق كردم: شنبه های بی پناهی ، جمعه های بیقراری عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزوها خاك خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری روی میز خالی من ، صفحه ی باز حوادث در ستون تسلیتها ، از ما یادگاری....

پاییز غریب و بیرحم این همه برگ مگه کم بود؟ گل من رو چرا چیدی؟ گل من دنیای من بود

خدایا! این نیمه‌شب‌ها را به خاطر تو دوست دارم. تو که در نیمه‌های شب ندا می‌دهی: * کسی هست که از من چیزی طلب کند و دهم؟! کسی هست که دعا کند و اجابتش کنم؟! کسی هست که آمرزش بخواهد و او را ببخشم؟! کسی هست که امید بسته باشد و او را به امیدش رسانم؟! کسی هست که آرزویی داشته باشد و برآورم؟!