اینگونه زندگی کنیم: ساده اما زیبا، مصمم اما بی خیال ، متواضع اما سربلند ، مهربان اما جدی ، سبز اما بی ریا ، عاشق اما عاقل

در شبان غم تنهایی خویش عابد چشم سخن گوی توام

سخنِ عشقِ تو بی آنکه برآید به زبانم رنگِ رخساره خبر می دهد از حال نهانم گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم باز گویم که عیان است چه حاجت به بیانم هیچم از دنیی و عقبی نبرد گوشه ی خاطر که به دیدار تو شغل است و، فراغ از دو جهانم گر چنان است که روی من مسکین گدا را به در غیر ببینی، ز در خویش برانم من در اندیشه ی آنم که روان بر تو فشانم نه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت دل نهانم به صبوری که جز این چاره ندارم من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتم که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم درم از دیده چکان است به یاد لب لعلت نگهی باز به من کن که بسی در بچکانم سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم