اگر به خانه آمدی برایم از مهربانی چراغ بیاور و یك دریچه كه از آن به ازدحام كوچه تنهایی بنگرم

ما زین جهان از پی دلدار میرویم از شوق دیدن حیدر كرار میرویم درب بهشت گر نگشایند به روی ما گوییم یا علی و ز دیوار میرویم

گفت : فقیرم . گفتند : نیستی . گفت : فقیرم ! باور کنید . گفتند : نه ! نیستی . گفت : شما از حال و روز من خبر ندارید . و حال و روزش را تعریف کرد . گفت که چه قدر دستهایش خالی است و چه سختیهایی شب و روز می کشد ولی امام هنوزفقط نگاهش می کرد . گفت : به خدا قسم که چیزی ندارم . گفتند : صد دینار اگر به تو بدهم حاضری بروی و همه جا بگویی که از ما متنفری ؟ از ما فرزندان محمد . گفت : نه ! به خدا قسم نه . - هزار دینار ؟ - نه ! به خدا قسم نه . - دهها هزار ؟ - نه ! باز دوستتان خواهم داشت. گفتند : چطور می گویی فقیری وقتی چیزی داری که به این قیمت گزاف هم نمی فروشی ؟ « چطور می گویی فقیری وقتی کالای عشق به ما در دارایی تو هست ؟ » روایت مردی که به خدمت امام صادق (ع) رسیده بود .