صبح شد و بانگ الرحیل برخاست و قافله عشق عازم سفر تاریخ شد... خدایا چکونه ممکن است که تو این باب رحمت خاص را تنها برآنان گشوده باشی که در شب هشتم ذی الحجه سال 60 هجری مخاطب امام بوده اند و دیگران را از این دعوت محروم کرده باشی . . ان بانگ الرحیل هر صبح و شام بر می خیزد . هر بامداد این بانگ از اسمان می رسد که الرحیل الرحیل . از رحمت خدا به دور است که این باب شیدایی را برمشتاقان لقای خویش ببندد. این دعوت فیضانی است که علی الدوام زمینیان را بسوی آسمان فرا می خواند و تو ای انکه در سال 61 هجری در ذخایر تقدیر نهفته بوده ای و اکنون در دوران جاهلیت ثانی و عصر توبه بشریت پا به سیاره زمین نهاده ای ، نو مید نشو که تو را نیز عاشورایی است و کربلایی که تشنه خون توست و انتظار می کشد تا تو زنجیر خاک از پای اراده ات بگشایی و از خود و دلبستگی هایت هجرت کنی وبه کهف حصین لازمان و لا مکان ملحق شوی و فراتر از زمان و مکان خود را به قافله سال 61 هجری برسانی و در رکاب امام عشق به شهادت برسی بشتاب که حسین قافله سالار عشق تو را می خواند و انتظارت را می کشد. از کتاب : فتح خون - سید مرتضی آوینی

عشق یعنی اشک توبه در قنوت خواندنش با نام غفار الذنوب عشق یعنی چشمها هم در رکوع شرمگین از نام ستار العیوب عشق یعنی سر سجود و دل سجود ذکر یا رب یا رب از عمق وجود عشق یعنی سائلان یاری کنی چون علی با آب افطاری کنی عشق یعنی نام زیبای علی زندگانیها به دنیای علی

آرزو دارم دلت مثل بهار پر شود از لـحظه های ماندگار زندگیْت خالی از اندوه و غـم لـحظه های شادمانی بی شمار خانهً قلبت پر از گلهای یاس نغمه خوان خانهً قلبت هزار باغ احساست پر از گلهای ناز همچو یك قالی پر از نقش و نگار روزهایت هر یكی بهتر ز قبل خوش بـوَِد بر كام تو این روزگار تولدت مبارك