آب را گل نکنیم در فرو دست انگار کفتری می‌خورد آب یا که در بیشه دور، سیره ای پر می‌شوید یا در آبادی، کوزه‌ای پر می‌گردد. آب را گل نکنیم شاید این آب روان می‌رود پای سپیداری تا فرو شوید اندوه دلی دست درویش شاید، نان خشکیده فرو برده در آب چه گوارا این آب چه زلال این رود مردم بالا دست چه صفائی دارند چشمه هاشان جوشان، گاوهاشان شیر افشان باد! من ندیدم رهشان بی گمان پای چپرهاشان جا پای خداست ماهتاب آنجا، می‌کند روشن پهنای کلام بی گمان در ده بالا دست، چینه‌ها کوتاه است مردمش می‌دانند، که شقایق چه گلی است بی گمان آنجا آبی، آبی است غنچه‌ای میشکفد، اهل ده باخبرند چه دهی باید باشد کوچه باغش پر موسیقی باد مردمان سر رود، آب را می‌فهمند گل نکردنش، مانیز آب را گل نکنیم.