ی دیدار توام نیست،وضو از چه كنم دگر این جامه صد وصله ،رفو از چه كنم قید بی همتی همه جا همره من می آید با چنین نامه سیاهی،به تو رو از چه كنم؟ من كه مجنون نشدم،دشت به دشت ازچه روم؟ نام لیلا چه برم،كوی به كوی ازچه كنم؟ خود فریبی به چه حد؟ خسته شدم زین همه رنگ من كه درویش نی ام این همه هو از چه كنم؟ من كه بنم گذر عمر در این اشك روان هوس سایه ی بید و لب جو از چه كنم؟ روی به هر سو كنم نقش تو آید به نظر روی گفتار به یك قبله، بگو از چه كنم ؟

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو رو سینه را چون سینه ها هفت آب شو از کینه ها وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی گر سوی مستان میروی مستانه شو مستانه شو اندیشهات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو قفلـی بود میل و هوا بنهاده بر دلهای مـا مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو رو سینه را چون سینه ها هفت آب شو از کینه ها وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی گر سوی مستان میروی مستانه شو مستانه شو اندیشهات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دلهای ما مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

ی که پس از هلاک من پای نهی به خاک من از دل خاک بشنوی ناله دردناک من نفسی یار من زار نگشتی و گذشت مُردم و بر سر خاکم نگذشتی گذشت