هرشب كه فرصت می كنم جویای حالش می شوم از خویش بی خود گشته و مست خیالش می شوم در آسمان آرزو هر دم صدایش می زنم چشمم چو بر رویش فتد محو جمالش می شوم در هر شب تاریك من بدر است ماه صورتش از شرم این دیدار نو من هم هلالش می شوم جاریست اشك از دیدگان هرآن كه یادش می كنم مقبول درگاهش شوم اشك زلالش می شوم سرگشته و حیران شدم دلتنگ و بی ایمان شدم گویم به هر شیدا دلی خط است و خالش می شوم جویای حالش می شوم مست از خیالش می شوم با این دل سودائیم رنج و ملالش می شوم تاریكی و ظلمت گذشت خورشید از نو سر كشید انگار خواب است اینكه من غرق وصالش می شوم

پشت شیشه برف می بارد.... در سکوت سینه ام دستی دانه اندوه می کارد دگرم گرمی نمی بخشی عشق ای خورشید یخ بسته سینه ام صحرای نومیدیست خسته ام از عشق هم خسته

از خدا پرسیدم:خدایا چطور می توان بهتر زندگی کرد؟ خدا جواب داد:گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر،با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس برای آینده آماده شو.ایمان را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز .شک هایت را باور نکن و هیچگاه به باورهایت شک نکن.زندگی شگفت انگیز است فقط اگربدانید که چطور زندگی کنی...