agha hooman doset darim rarja ke bashi

درد دلی با دوست عزیز دلم چرا؟ چرا دراین شب دیجور، شبهای سرد زمستانی! مرا گذاشتی و رفتی؟ عزیز من! تو کجائی ؟ که روزهای عمرم بی تو تیره سیاه شده است عزیز من ! چرا جای خود به غریبه بخشیدی؟ من ضعیف نتوانستم مانع از آمدن هیولای هوس شوم! تو که قادر بودی چرا؟ حالا دیگه اینجا سوت کور شده از عشق وصفا خبری نیست... "تو نیستی که ببینی،چگونه، دور از تو به روی هرچه دراین خانه است غبار سُربی اندوه بال گسترده است. تو نیستی که ببینی،دل رمیده ی من، به جز یاد تو ، یاد همه چیزرا رها کرده است - غروبهای غریب در این رواق نیاز پرنده ساکت و غمگین، ستاره بیمارست دوچشم خسته من دراین امید عبث وشمع سوخته جان همیشه بیدار است" تو نیستی که ببینی! عزیزمن ببین ! که چون زهر سو دامها گسترده اند............. مددی ای دوست مددی