تولدت مبارک آقا ناصر... زیباترین های زندگی رو از صمیم قلب برات آرزومندم. البته همشون در کنار سلامتی...

آخرین باری که با صدای بلند برای خودت آواز خوندی کی بود؟

در خیابانهای سرد شب من پشیمان نیستم من به این تسلیم می اندیشم این تسلیم دردآلود من صلیب سرنوشتم را بر فراز تپه های قتلگاه خویش بوسیدم در خیابانهای سرد شب جفتها پیوسته با تردید یكدیگر را ترك می گویند در خیابانهای سرد شب جز خداحافظ خداحافظ صدایی نیست من پشیمان نیستم قلب من گویی در آن سوی زمان جاریست زندگی قلب مرا تكرار خواهد كرد و گل قاصد كه بر دریاچه های باد میراند او مرا تكرار خواهد كرد آه می بینی كه چگونه پوست من می درد از هم كه چگونه شیر در رگهای آبی رنگ پستانهای سرد من مایه می بندد كه چگونه خون رویش غضروفیش را در كمرگاه صبور من می كند آغاز ؟ من تو هستم ‚ تو و كسی كه دوست می دارد و كسی كه در درون خود ناگهان پیوند گنگی باز می یابد با هزاران چیز غربتبار نامعلوم و تمام شهوت تند زمین هستم كه تمام آبها را میكشد در خویش تا تمام دشتها را بارور سازد گوش كن به صدای دوردست من در مه سنگین اوراد سحرگاهی و مرا در ساكت آینه ها بنگر كه چگونه باز با ته مانده های دستهایم عمق تاریك تمام خوابها را لمس می سازم و دلم را خالكوبی می كنم چون لكه ای خونین بر سعادتهای معصومانه هستی من پشیمان نیستم از من ای محجوب من با یك من دیگر كه تو او را در خیابانهای سرد شب با همین چشمان عاشق باز خواهی یافت گفتگو كن و بیاد آور مرا در بوسه اندهگین او بر خطوط مهربان زیر چشمانت