شروع می كنم به از تو نوشتن كاغذ مست می گردد قلم به رقص در می آید نمی دانم چرا هر وقت می خواهم چیزی از تو بر روی كاغذ بیاورم واز تو بنویسم وجودم،قلمم،كاغذم همه و همه به وجد می آییم.عزیزم!تمام شب در خیالت گریستم هنوز پاییز چشمانت را روی شاخه های سرد انتظار جستجو می كنم نمی دانی چقدر محتاج نوام.هنوز كاغذهایم به شوق نگاهت رنگ كاهی را پس می زند وتمام شب وتمام ثانیه ها، یكی یكی می گذرندوبه دریا ها اشك هایم روان می شوند انگار تاب دیدن دوریت را ندارد كاش زود میدیدمت. تهران بی تو دل تنگی دارد كاش بیایی زود . ومی دیدی كه دلم بی تو چه حالی دارد ببینی كه هنوز حلقه زرد خورشید داغ تنهایی من را دارد كاش زود می امدی تا قاب عكس روی دیوار تهی از چهره تو نباشد وتمام صفحات دفترم از حرف ونگاه واسم تو پر شود كاش زود می دیدمت.تو اگر بودی من تمام شاخه های گل یاس را با تمام احساس تقدیمت میكردم. برای تو....تویی كه فقط فقط بایاد تو روزگارم به آرامش می رسد.می خواهم برایت بگویم از این چند ساعت كه بی تو گذشت.می خواهم برایت از لبخندهایی كه هرگز روی لبهایم ظاهر نشده اند ودر برگ ریزان زندگی‌‍‍‌‍ راه بودن را گم كرده اند... در افق چشمهایم،در سایه سار عشق،لابه لای بهترین طلوع ها به دنبال چشمان تو می گردم.در آسمان چشم هایم به دنبال ماه نابی می گردم که با خورشید عشق به آن نوری دوباره دادم!گل احساس من!هنوز نمی دانم به دل سفر کرده ای.قلبم حضور تو را فریاد می زند.کاش صدایش را می شنیدی ومی گفتی در کدامین چشم نهفته ای؟ چشمانم آنقدر گریستند تا تو را در اشک های خود یافتندچرا که اشکی هم نمانده است ومن،که از لبخند هایت عاشقانه ها گفته ام وسطر سطر آن را از بر کردم،لحظه لحظه نگاهت را قاب گرفته وآن را به دیدگانم هدیه داده ام برای دیدارت روزها را می شمارم.در کنج دل با شاخه ای گل رز،با بوی انتظار،زیر درخت عشق انتظارت را می کشم.کاش زود بیایی واز زیر گذر دلم عبور کنی.بایستی وقلب خسته ام را با طنین صدایت طلوع بخشی کاش می دانستی دنیا با همه وسعتش بی تو جایی برای ماندن ندارد.اشک چشمانم هر شب سراغت را از کویر گونه هایم می گیرند.ای که دیدگانم از دل تنهایی تو الفبای اشک ریختن را آموخته اند ولحظه های گریانم با نبودن تو روان گشته اند چرا از کوچه دلتنگی هایم گذر نمی کنی وبرای چشمان مانده به راهم دستی تکان نمیدهی وآسمان چشمانم همیشه بارانی است.بی تو من درختی خشکیده در پاییزم./ 09121581924

الهی به عشاق دیوانه ات به مجنون صفاتان ِ فرزانه ات به فریاد مخمور ِ صهبای ِعشق به دیوانه ی سر به صحرای ِعشق به جانی که مدهوش و حیران ِتوست به آن دل، که دایم پریشان توست به تار دو گیسویِ مشکین ِیار به ناز ِ دو چشم ِ جهان بین ِ یار به مُشک خُتن، خال هندوی او به شکّر لب ِ لعل ِ دلجوی او به اسرار ِ ناز ِ دو ابروی دوست به الطاف ِ زلف ِ سَمن بوی دوست به کشور گشایان ِ اقلیم ِ عشق به فرمانروایان ِ تسلیم ِ عشق به مستان ِهم صحبت ِ عقل ِ کل به افغان ِ بلبل، زهجران ِ گل به خاصان ِ در گاه ِ عزّ و جلال که پیوسته سر مست ِ وجدند و حال به پیمانه نوشان ِ روز ِ الست به تسبیح گویان ِ هشیار و مست به هشیاری ِ نرگس ِ مستشان که حور بهشت ست، پابستشان به قلب من و، لاله ی باغ عشق که بشکفته این هر دو، با داغ عشق به روشن دلان، ز آتش مهر دوست که شادند، با لطف و با قهر دوست به راز ِ هو الله، به سرّ احد به دانای علم ِ ازل، تا ابد به احمد، بهین شاهد ِعرشیان به عَنقای قدس ِبلند آشیان به خورشید ایمان رُخ ِ مرتضی نگارنده ی سرّ ِلوح قضا که در کوی وصلت، مرا راه دِه دل ِ روشن از مهرت، ای ماه دِه

بـا تـو آغــاز مـی کـنـم خـوب مـن بـه نــام تـو مـی نـو یــسـم قــصــه ای تــازه از الهـام تـو ای شروع دلـپــذیـر مثل خورشـید بی نـظـیـر به تو تـقـدیـم می کنـم عشـقو از مـن بـپـذیر ای قــشــنـگ تـرین بـهانه واسـه گفتن ترانه مـن یـه عـشـق جاودانه به تو تقدیم می کنم در این غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه قلـبـمـو بـا ایـن تـرانـه به تـو تقدیـم می کـنم ای طـلـوع مـــاندگار گـل هـمــیـشــه بــهــار به تو تقدیم می کنم هر چه هست در روزگار گفتـه ها ناگفـته هـا هـر چـه هست در باورم بـه تــو تــقــدیــم مـی کــــنـم آرزوی آخــرم ای قــشــنـگ تـرین بـهانه واسـه گفتن ترانه مـن یـه عـشـق جاودانه به تو تقدیم می کنم در این غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه قلـبـمـو بـا ایـن تـرانـه به تـو تقدیـم می کـنم