خودت می دانی مخاطبم تویی... آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی

این که مدام به سینه ات میکوبد قلب نیست. ماهی کوچکی است که دارد نهنگ میشود.ماهی کوچکی که طعم تنگ آزارش میدهد وبوی دریا هوایی اش کرده است. قلبها همه نهنگانند در اشتیاق اقیانوس. اما کیست که باور کند در سینه اش نهنگی می تپد؟! آدمها ماهی ها را در تنگ دوست دارند وقلبها را در سینه. اما ماهی وقتی در دریا شناور شد ماهی است و قلب وقتی در خدا غوطه خورد قلب است. هیچ کس نمی تواند نهنگی را در تنگ نگه دارد تو چطور؟میخواهی قلبت را در سینه نگه داری؟وچه دردناک است وقتی نهنگی مچاله شود و وقتی دریا مختصر می شود و وقتی قلب خلاصه میشود و آدم قانع. این ماهی کوچک،اما بزرگ خواهد شد و این تنگ ،تنگ خواهد شد واین آب ته خواهد کشید. تو اما کاش قدری دریا مینوشیدی و کاش نقبی میزدی از تنگ سینه به اقیانوس. کاش راه آبی به نا منتها می کشیدی و کاش این قطره را به بی نهایت گره میزدی.کاش...... بگذریم.... دریا و اقیانوس به کنار،نامنتها و بی نهایت پیشکش. کاش لا اقل آب این تنگ را گاهی عوض میکردی.این آب مانده است و بو گرفته است .و تو خوب میدانی آب هم که بماند می گندد.آب هم که بماند لجن میبندد. وحیف ازاین ماهی که در گل و لای بلولد و حیف از این قلب که در غلط بیفتد. عرفان نظر آهاری

مداد رنگی ها مشغول بودند...به جز مداد سفید...هیچ کسی به او کار نمی داد...همه می گفتند:{تو به هیچ دردی نمی خوری}...یک شب که مداد رنگی ها...توی سیاهی کاغذ گم شده بودند... مداد سفید تا صبح کار کرد... ماه کشید... مهتاب کشید... و آنقدر ستاره کشید که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توی جعبه ی مداد رنگی... جای خالی او...با هیچ رنگی پر نشد