آدمی ساخته افكار خویش است، فردا همان خواهد شد كه امروز می اندیشیده است

نگاهت بیانگررازدلت نبود! کاش اینچنین بود. ... نمی دانم رفتنت را ، به پای کدامین گناه خود بگذارم ؟ عشقم ؟ صداقتم ؟ شاید هم صمیمیتم ؟ بگو تا بدانم ! من که تو را بارها و بارها از آن خود دانستم ، حال چگونه باور کنم که مرا برای همیشه تا ابد و قیامت ترک کرده ای ! ..... چگونه ؟ چگونه باور کنم ؟؟؟؟؟؟؟

صدایت می کنم با اشکهایم نگار من بیا امشب به بالین نگاه سوگوارمن ببین اینجا میان سایه های مبهم تردید تورا می خواند این آشفته قلب بی قرار من تویی تنها که می فهمی خزان چشمهایم را به باران نگاهت سخت محتاجم بهار من منم مجنون ترین لیلی که درآیینه حسرت خیال با توبودن زنده ام می داشت یار من تمام هستی این واژه های مبهم وتنها فدای لحظه های غربت چشمت نگار من تمتم حرفهایم ساکت وبی های وهوی امشب نشسته در نگاه اشکهای بی قرار من نبض لحظه هایم جاری یک جرعه فریاد است فریاد از التهاب دردهای بی شمار من به دیدارم نمی آیی،سراغ از من نمی گیری ببین این شعر بارانی است تنها یادگارمن