نام من عشق است آیا میشناسیدم؟ زخمی ام زخمی سراپا میشناسیدم؟ با شما طی کرده ام راه درازی را خسته هستم خسته آیا میشناسیدم؟ راه شش صد ساله از دفتر حافظ تا غزل های شما آیا میشناسیدم این زمانم گر چه ابره تیره پوشیده است من همان خورشیدم آیا میشناسیدم؟ پای رهوارش شکسته سنگ دهر اینک این اافتاده از پا را میشناسیدم؟ میشناسد چشم هایم چهرهاتان را همچنانی که شما ها میشناسیدم این چنین بیگانه از من رو مگردانید در مبندیدم به حاشا میشناسیدم؟ من همان دریا یتان ای رهروان عشق رودهای روح دریا میشناسیدم اصل من بودم بهانه بود فرعی بود عشق قیس و حسن لیلا میشناسیدم در کفه فرهاد تیغه من نهادم من من بریدم بیستون را میشناسیدم؟ مسخ کرده چهره ام را گر چه در این ایام با همین دیدار حتی میشناسیدم من همانم آشنای سالهای دور رفته ام از یادتان یا میشناسیدم؟

hessam salam ta hala kasi gofte ke behtarin ravanshenase nasletiiiiiiiiiiiiiii]

شاید آخرش یک روز دیوانه شوم و بروم وسط جالیز بایستم. درست مثل یک مترسک . آری اینطوری شاید دوستی پرنده ها را بخرم یا شاید هم هم دشمنی شان را اما نه ؛ من بارها دیده ام پرنده ها روی بازوهای مترسک می نشینند. می دانی چیست ؟ آنها از نگاه مترسک ها نمی ترسند . آری ، فکر خوبیست . شاید یک روز بروم و میان یک دنیا گل بایستم تا دوست گنجشک ها شوم. چه آسوده خاطر و بی تکلف، در فضایی باز و راحت، دستانت را صد وهشتاد درجه می گشایی. حتی می توانی دهانت را نیز باز کنی و نفس های عمیقی بکشی که هیچگاه پیش از این نتوانسته ای. چقدر لذت بخش است! بعد گنجشک ها از راه می رسند. . یکی یکی، دوتادوتا و دسته دسته دورت می چرخند. در آغاز کمی می ترسند، اما پس از چند لحظه با هم ریز ریز می خندند. روی بازوها، دستان و کلاهت می نشینند و پس از مدتی نوک زدن، موهایت را پریشان می کنند. گاه خورشید با نورش می تابد به تو و نشاطت می بخشد. باران غمهایت را می شوید و باد نوازشت می دهد. گل ها به تو می نگرند چونان نگاهبانی نالایق که با دشمنان دوستی می کند. شاید هم در دادگاهشان تو را به جرم خیانت محکوم به مرگ کنند. اما تو فقط به همه لبخند می زنی، به گل ها و گنجشک ها، به آفتاب، به باران، به باد، به ابر، به خورشید و ماه ... آه، به روی همه می خندی. هر روز پیرتر و پیرتر می شوی. لباس هایت پاره تر می شوند و موهایت آشفته تر. خورشید گاه گاهی سربه سرت می گذارد و بی رحمانه می تابد، آفتاب لباس هایت را بی رنگ می کند و تو ناچار می سوزی و می سوزی.... ابر می گرید و می بارد، بی مدارا به سر و رویت می کوبد و تو با او بی دریغ می باری و می باری.... باد می وزد و موهایت را پریشان می کند و لباس هایت را به رقص وا می دارد و تو بی پروا دست در دست باد می رقصی.. فصل ها را پشت سر می گذاری و پیر می شوی. خورشید و ابر و باد، می تابند و می بارند و می وزند و تو همچنان استوار ایستاده ای و به روی همه لبخند می زنی. می ایستی و می خندی و می ایستی و می خندی، تا روزی محو شوی،هیچ شوی همچنان می ایستی و می خندی و دوستی ات تنها به یاد گنجشک ها می ماند.