دردی عظیم دردی است با خویشتن نشستن در خویشتن شکستن وقتی به کوچه باغ می برد باد بوی دلکش ریحان را بر بالهای خسته خود باد گویی که بوی زلف تو می داد وقتی که گامهای سحر ربای تو وز پله های وهم سحرگاهی گرم فرار بود در چشمهای من ابر بهار بود برگرد در این غروب سخت پر از درد محبوب من به بدرقه من دوباره برگرد دانم که دوباره باز نخواهی گشت وقتی سکوت دهکده را برگشت گله های هیاهوگر آشفته می کند وقتی که باد این اسب سرکش ناشاد آشفته یال و سم به زمین کوبان از کوچه باغ دهکده می گذرد یاد از تو می کنم آیا دوباره باز نخواهی گشت؟ آیا دوباره سمند سرکش را چابک سوار چیره نخواهی شد ؟ هر روز گرد دهکده هی هی کنان طواف نخواهی کرد؟ آنگاه مرا رها شده از من راهی کوه قاف نخواهی کرد؟ بیهوده انتظار تو را دارم دانم دگر تو باز نخواهی گشت اگرچه اینجا بهشت شاد خدایان است بی تو برای من این سرزمین غمزده زندان است در هر غروب در امتداد شب من هستم و تمامت تنهایی با خویشتن نشستن در خویشتن شکستن این راز سر به مهر تا کی درون سینه نهفتن گفتن بی هیچ باک و دلهره گفتن ای روی تو به تیره شبان آفتاب روز می خواهمت هنوز آری هنوز هم یاری کن مرا به گفتن این راز باز یاری کن

ترا من چشم در راهم شباهنگام که می گیرند در شاخ " تلاجن" سایه ها رنگ سیاهی وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم ترا من چشم در راهم. شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم ترا من چشم در راهم.

گل سرخ چشمان من از گلبرگ های تو سرخ تر است قلب من از ریشه ی تو محتاج تر است دستهای خالیم هوای او را کرده او که یادش از برگ های تو سبزتر است ای گل سرخ ریشه ی من از سرزمینی است که خاکش ؛ سالهاست مرده است نگاهش ؛ سالهاست خفته است من فریاد خواهم زد بیدار می شود ابش خواهم داد زنده می شود (( برخیز سرزمینم ... کمر شکسته عصای تو می شوم برخیز )