ما همیشه صداهای بلند را می شنویم... پر رنگها را می بینیم... سختها را می خواهیم... غافل از اینکه... خوبها نرم می آیند... بی رنگ می مانند... و بی صدا می روند.

سکوت خویش را گم کرده ام لاجرم در این هیاهو گم شدم من ، که خود افسانه می پرداختم عاقبت افسانه ی مردم شدم ای سکوت ، ای مادر فریادها ، ساز جانم از تو پر آوازه بود ، تا در آغوش تو ، راهی داشتم ، چون شراب کهنه ، شعرم تازه بود در پناهت برگ و بار من شکفت تو مرا بردی به شهر یادها من ندیدم خوشتر از جادوی تو ای سکوت ، ای مادر فریادها گم شدم در این هیاهو ، گم شدم تو کجایی تا بگیری داد من ؟ گر سکوت خویش را می داشتم زندگی پر بود از فریاد من! اما , دوست دیرآشنای من از این سكوت روزی كتابی خواهم نوشت روزی كه دیر نیست دور هم نیست تو خوب میدانی

وقتی به جرم پرواز باید قفس نشین شد پرواز را پرنده! دیــگـر به ذهن مسپار