طه کامکار

Hear the wind sings a sad old song it knows I'm leaving you today please don't cry oh my heart will break when I'll go on my way goodbye my love goodbye goodbye and aurivir I hope that you remember me I'll never be too far goodbye my love goodbye I always will be true so hold me in your dreams till I come back to you See the stars in the skies above they'll shine wherever I may roam I will pray every lonely night that soon they'll guide me home Goodbye my love goodbye goodbye and aurivir I hope that you remember me I'll never be too far Goodbye my love goodbye I always will be true so hold me in your dreams till I come back to you

همیشه برای فاصله ها دلیلی هست دلیلی که تمام توجیه تو را می سوزاند من تا انتهای پله های سبب را رفته ام من تمام شب را سوزانده ام تا دلیلی نباشد اما همیشه یک دلیل هست خوب بودن را که نمی توان نقاشی کرد تمام بالهای تازه در آمده ام شکسته اند مگر چند بار می توان از پیله ی تنهایی پرگشود؟ مگر چند بار می توان تخم تولد را شکست؟ من خسته ام از بالهای نورس و بیجانم خسته ام از ریختن پرهای تازه روییده ام خسته ام آسمان می خواهم...از معنای مجازی پرواز خسته ام باز صدای طلوع می آید...همیشه صدای آفتاب صبح را می شنوم و همیشه خسته ام از این خلا از این تنهایی بی دلیل از این خوبیها که هیچ چشمی برای دیدنشان باز نیست از این کوررنگی خسته ام بدون شک راه من دیگر نقطه ی آغازی ندارد مگر چگونه می شود دیگر مرگ را سوزاند؟ مگر چند بار می شود کودکی تازه بود؟ از تلقین تکراری زاده شدن خسته ام طعم آرزو از یادم رفته است من مانده ام وزمانی که می گذرد تا رویاهای نقاشی شده ام را سیاه و سیاهتر کند توان صبر من اندام باد را هم لرزانده است تو نمی دانی... از خسته زیستن خسته ام

ارزش دوست یک دنیاست گرچه آخرش ناپیداست من به آخرش نمی اندیشم چون که همین دوست داشتن زیباست!

حرفهای ما هنوز ناتمام، تا نگاه می کنی وقت رفتن است، باز هم همان حکایت همشگی، پیش از آنکه باخبر شوی،لحظه ی عظیمت تو ناگریز می شود، آه ای حکایت و حسرت همیشگی ، ناگهان چقدر زود دیر می شود.

حرفهایی هست برای گفتن گه اگر گوشی نبود نمی گوییم حرفهایی هست که هر گز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورد. حرفهایی شگفت، زیبا و اهورایی همین هایند. و سرمایه ماورائی هر کسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد. دکتر شریعتی

تو خوبی و من بدی نبودم تو را شناختم تو را یافتم تو را در یافتم و حرف هایم همه شعر شد سبک شد . عقده هایم شعر شد سنگینی ها همه شعر شد بدی شعر شد سنگ شعر شد علف شعر شد دشمنی شعر شد همه شعر ها خوبی شد آسمان نغمه اش را خواند مرغ نغمه اش را خواند آب نغمه اش را خواند به تو گفتم : « گنجشک کوچک من باش تا در بهار تو من درختی پر شکوفه شوم . » و برف آب شد شکوفه رقصید آفتاب در آمد . من به خوبی ها نگاه کردم و عوض شدم من به خوبی ها نگاه کردم چرا که تو خوبی و این همه ی اقرار هاست ، بزرگ ترین اقرار هاست من به اقرار هایم نگاه کردم سال بد رفت و من زنده شدم تو لبخند زدی و من برخاستم . دلم می خواهد خوب باشم دلم می خواهد تو باشم و برای همین راست می گویم نگاه کن : با من بمان شاملو