tavalodat mobarak

خسته ام از آرزوها،آرزوهای شعاری/ شوق پرواز مجازی،بال های استعاری لحظه های کاغذی را روز و شب تکرار کردن/ خاطرات بایگانی،زندگی های اداری آفتاب زرد و غمگین،پله های رو به پایین/ سقف های سرد وسنگین،آسمان های اجاری با نگاهی سرشکسته،چشم هایی پینه بسته/ خسته از درهای بسته،خسته از چشم انتظاری صندلی های خمیده،میزهای صف کشیده/ خنده های لب پریده، گریه های اختیاری عصر جدول های خالی،پارک های این حوالی/ پرسه های بی خیالی،نیمکت های خماری رونوشت روزها را روی هم سنجاق کردم/ شنبه های بی پناهی،جمعه های بی قراری عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها/ خاک خواهد بست روزی،باد خواهد برد باری روی میز خالی من،صفحه ی باز حوادث/ در ستون تسلیت ها،نامی از ما یادگاری ای دل همه رفتند وتو ماندی در راه کارت همه ناله بود و بارت همه آه کوتاه کنم قصه که این راه دراز از چاه به چاله بود و از چاله به چاه سراپا اگر زرد و پژمرده ایم / ولی دل به پاییز نسپرده ایم چو گلدان خالی لب پنجره/ پر از خاطرات ترک خورده ایم اگر داغ دل بود ما دیده ایم/ اگر خون دل بود ما خورده ایم اگر دل دلیل است ما آورده ایم/ اگر داغ شرط است ما برده ایم اگر دشنه ی دشمنان گردنیم/ اگرخنجر دوستان گرده ایم گواهی بخواهید اینک گواه/ همین زخم هایی که نشمرده ایم دلی سربلند و سری سر به زیر/ از این دست عمری به سر برده ایم زنده یاد قیصر امین پور

«آدم سالم کسی است که بیماری را تبدیل به عامل حیات بخش می کند؛درواقع،فرد یا تمدنی که معنویت،آفرینش و حیات را کنار می زند،بیمار شده است.» نیچه