نابینا به ماه گفت : دوستت دارم . ماه گفت : چه طوری ؟ تو که نمی بینی . نابینا گفت : چون نمی بینمت دوستت دارم . ماه گفت : چرا ؟ نابینا گفت : اگر می دیدمت عاشق زیباییت می شدم ولی حالا که نمی بینمت عاشق خودت هستم!

دعا می کنم که هیچ گاه چشمهای كهربایی تو را در انحصار قطره های اشک نبینم وتو برایم دعا کن که ابر چشمهایم همیشه برای همچون تو ببارد.

میراث پدر علیه السلام سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود . اما زخمی در پهلو دارم . زخمی كه به دشنه ای تیز،‌ پدر برایم به یادگار گذاشته است. هزار سال است كه از زخم پهلوی من خون می چكد و من نوشدارو ندارم. پدرم وصیت كرده است كه هرگز برای نوشدارو،‌ برابر هیچ كی‌كاووسی،‌گردن كج نكنم وگفته است كه زخم در پهلو و تیر در گُرده، ‌خوشتر تا طلب نوشدارو از ناكسان و كسان. زیرا درد است كه مرد، ‌می زاید و زخم است كه انسان می آفریند. پدرم گفته است : قدرهرآدمی به عمق زخم های اوست. پس زخم هایت را گرامی دار. زخم های كوچك را نوشدارویی اندك بس است، تو اما درپی زخمی بزرگ باش كه نوشدارویی شگفت بخواهد؛ و هیچ نوشدارویی، شگفت تر از عشق نیست. ونوشداروی عشق تنها در دستان اوست. او كه نامش خداوند است. پدرم گفته بود كه عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر. اما نگفته بود كه عشق چقدر نمكین است و نگفته بود او كه نوشدارو دارد، دستهایش این همه از نمك عشق پر است و نگفته بود كه او هر كه را دوست تر دارد، بر زخمش از نمك عشق بیشتر می پاشد! زخمی بر پهلویم است و خون می چكد و خدا نمك می پاشد. من پیچ می خورم و تاب می خورم و دیگران گمانشان كه می رقصم! من این پیچ و تاب را و این رقص خونین را دوست دارم، ‌زیرا به یاد می آورم كه سنگ نیستم، چوب نیستم، خشت و خاك نیستم، كه انسانم . . . پدرم وصیت كرده است و گفته است : از جانت دست بردار، از زخمت اما نه، زیرا اگر زخمی نباشد، دردی نیست و اگر دردی نباشد در پی نوشدارو نخواهی بود و اگر در پی نوشدارو نباشی عاشق نخواهی شد و عاشق اگر نباشی،‌ خدایی نخواهی داشت . . . دست بر زخمم می گذارم و گرامی اش می‌دارم كه این زخم عشق است و عشق میراث پدر است. میراث پدر علیه السلام !