حاققیمیزی *** بوزا یازمیشدی قیز اوغلانلی بیزیم حاققیمیزی اریدیر بیر بئیینی قانلی بیزیم حاققیمیزی پایلاییر تک کوللارا یارپاقلاریمی دیلی ، آغزی ، الی قرآنلی بیزیم حاققیمیزی گؤردوگون اوتدو ، دماوند قیمیللانمادی هئچ یئنه اوتماز دئدی ایرانلی ، بیزیم حاققیمیزی نییه گؤیلرده بولوددان ال آتیب آلمیرسان ساوالان ای باشی طوفانلی بیزیم حاققیمیزی دوتوبان نیسگیل الیندن دئدی خرمنلره باخ سووورور گؤ نئجه سهمانلی بیزیم حاقیمیزی ال آتیب ایندی قلمدن غزل ایستیر دفتر اورداکی داندیلا دیوانلی بیزیم حاققیمیزی قویمایین بارماغی حسرت قالا بال بارداغینا یاخمایین کوللارا شان- شانلی بیزیم حاققیمیزی گئجه بیر پالچیقا باتمیش کوچه دن سس گلدی کورلادین آی کدر ایمانلی بیزیم حاققیمیزی کتده بیر هیسلی دام التدا بویو عنبرچه قادین ائله سؤیلوردو یاریم جانلی بیزیم حاققیمیزی

قاطار گئدیر و من دمیر -دمیراوزاقلاشیرام سنده ن ال ساللاییب،گو لومسه ییرسن آجی دان دولومسونوب، آغلاییرام ایچیم _ایچیم قاتار گئدیر ایچیمده بوشلوق یارانیر شهر بویو یوخلوقون بیر پیچاق اولوب کسیر،بوتون اومودومو دیلیم_دیلیم قاطار گئدیر گئتمه میشده ن دونوره م من سنده گئدیرسن دونمه ده ن و ایتیر سن گوزلریمده ن ایلیم- ایلیم قاطار گئدیب من قالمیشام بیرده، یولچوسوز دوراق بیرده سن بیلمیره م هاردا

نیست یاری تا بگویم راز خویش ناله پنهان کرده ام در ساز خویش چنگ اندوهم خدا را زخمه ای زخمه ای تا برکشم آواز خویش برلبانم قفل خاموشی زدم با کلیدی آشنا بازش کنید کودک دل رنجه ی دست جفاست با سر انگشت وفا نازش کنید پر کن این پیمانه را ای هم نفس پر کن این پیمانه را از خون او مست مستم کن چنان کز شور می باز گویم قصه افسون او رنگ چشمش را چه میپرسی ز من رنگ چشمش کی مرا پا بند کرد آتشی کز دیدگانش سر کشید این دل دیوانه را دربند کرد از لبانش کی نشان دارم به جان جز شرار بوسه های دلنشین بر تنم کی مانده است یادگار جز فشار بازوان آهنین من چه میدانم سر انگشتش چه کرد در میان خرمن گیسوی من آنقدر دانم که این آشفتگی زان سبب افتاده اندر موی من آتشی شد بر دل و جانم گرفت راهزن شد راه ایمانم گرفت رفته بود از دست من دامان صبر چون ز پا افتادم آسمانم گرفت گم شدم در پهنه صحرای عشق در شبی چون چهره بختم سیاه ناگهان بی آنکه بتوانم گریخت بر سرم بارید باران گناه مست بودم ‚ مست عشق و مست ناز مردی آمد قلب سنگم را ربود بس که رنجم داد و لذت دادمش ترک او کرد چه می دانم که بود مستیم از سر پرید ای همنفس بار دیگر پرکن این پیمانه را خون بده خون دل آن خودپرست تا به پایان آرم این افسانه را