روزهای دفتر مشق را خط به خط مرور می کنم و با مداد رنگی زیر غلط هایم خط میکشم...آبی...قرمز...سبز...زرد... مداد رنگی هایم تا انتهای تراشیده شدن پا به پای غلط های من صبوری می کنند اما ما یکدیگر را با یک اشتباه از دفتر زندگی پاک می کنیم. من که می خواهم پاک کن هایم را در دورهای ناپیدا گم کنم. تو با پاک کن هایت چه کردی؟

وصیت نامه بعد از مرگم، انگشت‌های مرا به رایگان در اختیار اداره انگشت‌نگاری قرار دهید. به پزشك قانونی بگویید روح مرا كالبدشكافی كند، من به آن مشكوكم! ورثه حق دارند با طلبكاران من كتك‌كاری كنند. عبور هرگونه كابل برق، تلفن، لوله آب یا گاز از داخل گور اینجانب اكیدا ممنوع است. بر قبر من پنجره بگذارید تا هنگام دلتنگی، گورستان را تماشا كنم. كارت شناسایی مرا لای كفنم بگذارید، شاید آنجا هم نیاز باشد! مواظب باشید به تابوت من آگهی تبلیغاتی نچسبانند. روی تابوت و كفن من بنویسید: این عاقبت كسی است كه زگهواره تا گور دانش بجست. دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال كنند. در چمنزار خاكم كنید! كسانی كه زیر تابوت مرا می‌گیرند، باید هم قد باشند. شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبكاران ندهید. گواهینامه رانندگیم را به یك آدم مستحق بدهید، ثواب دارد. در مجلس ختم من گاز اشك‌آور پخش كنید تا همه به گریه بیفتند. از اینكه نمی‌توانم در مجلس ختم خودم حضوریابم قبلا پوزش می‌طلبم. چون تمام آرزوهایم را به گور می‌برم، سعی كنید قبر مرا بزرگ بسازید كه جای جسدم باشد.

آبی‌تر از نگاه تو پیدا نمی‌شود دریا بدون چشم تو معنا نمی‌شود تو آنقدر بزرگی و عاشق كه وصف تو در شعر ناسروده من جا نمی‌شود در انتظار تو. به كه باید پناه برد وقتی كه پلك پنجره‌ها وا نمی‌شود این آسمان شب‌زده این لحظه‌های تار در غیبت حضور تو فردا نمی‌شود بغضی كه راه حنجره‌ام را گرفته است جز با حضور چشم تو دریا نمی‌شود