_________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________ _______$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________ ______$$$$$$$$$$_________$$$$$$$$$$$$_______ ______$$$$$$$$$______________$$$$$$$$$______ _____$$$$$$$$$________________$$$$$$$$______ ____$$$$$$$$$$$_______________$$$$$$$$$_____ ___$$$$$$$$$$$$_______________$$$$$$$$______ ___$$$$$$$$$$$_______________$$$$$$$$$______ ____$$$$$$$_$_______________$$$$$$$$$_______ ___$$$$$$$$$_______________$$$$$$$$$________ ___$$$$$$$$_______________$$$$$$$$$_________ ___$$$$$$$_______________$$$$$$$$$__________ ____$$$$_______________$$$$$$$$$$___________ _____$_______________$$$$$$$$$$_____________ ____$______________$$$$$$$$$$_______________ ____$____________$$$$$$$$$$_________________ ___$___________$$$$$$$$$$___________________ __$_$________$$$$$$$$$$_____________________ ___________$$$$$$$$$$_______________________ _________$$$$$$$$$$_________________________ ________$$$$$$$$$___________________________ _______$$$$$$$$$____________________________ ______$$$$$$$$$_____________________________ ______$$$$$$$$______________________________ ______$$$$$$$$______________________________ ______$$$$$$$$______________________________ ______$$$$$$$$$_____________________________ _______$$$$$$$$$____________________________ ________$$$$$$$$$___________________________ _________$$$$$$$$$$_________________________ ___________$$$$$$$$$$_______________________ _____________$$$$$$$$$$_____________________ _______________$$$$$$$$$$___________________ _________________$$$$$$$$$$_________________ ___________________$$$$$$$$$$_______________ _____________________$$$$$$$$$$_____________ _______________________$$$$$$$$$$___________ _________________________$$$$$$$$$$_________ ___________________________$$$$$$$$$________ ____________________________$$$$$$$$$_______ _____________________________$$$$$$$$$______ ______________________________$$$$$$$$______ ______________________________$$$$$$$$______ ______________________________$$$$$$$$______ _____________________________$$$$$$$$_______ ____________________________$$$$$$$$________ ___________________________$$$$$$$$_________ _________________________$$$$$$$$___________ _______________________$$$$$$$$_____________ _____________________$$$$$$_________________ ___________________$$$$$____________________ _________________$$$$$______________________ _________________$$$$_______________________ _______________$$$__________________________ ______________$$____________________________ _____________$______________________________

پاک و آبی مثل شیشه قلب تو باشه همیشه برای یه لحظه لبخند تک و تنها دل نمی شه شیشه های خونه ما شیشه های مات از غم شیشه های دل شکسته سنگ غم شکسته از درد خاطرات روی شیشه وقتی شیشه ها بخارن چه قشنگه با تو اما بنویسم از نگاهم یکی گفت شیشه ها اما قلبی تو سینه ندارن سنگ و سردن مثل یخ ها چاره ای جز این ندارن ولی اما توی سرما توی برف و توی کولاک وقتی شیشه ها بخارن یه غمی تو سینه دارن می نویسم روی شیشه خاطرات تو و اون روز روزای با تو و ابری مثل باریدن هر روز می نویسم که تو رو باز می بینم میون خوابم می دونی مثل قدیما عاشق سیب گلابم می نویسم با همبن دست روی این بخار شیشه با تموم جون و دل باز هنوزم عشقت رو دارم ولی اما چه عجیبه شیشه ها که دل ندارن شیشه های مات و مبهوت شیشه ها که غم ندارن چرا پس گریه می کردش شیشه شکسته گاهی وقتی از دلم می گفتم روزگاری , خاطراتی می دونی یه رازی امشب شده افشا روی شیشه راز دلشکستگی ها میون من و یه شیشه کی می گه قلبی ندارن شیشه ها میون سینه کی می گه عشقی ندارن مثل آدم دل شیشه برای یه لحظه لبخند من و شیشه غرق نوریم غرق احساس دوباره مهمون یه آسمونیم رنگ شیشه ها خیاله پشت شیشه ها نگاهه بنویس حرف دلت رو تا که شیشه ها بخاره

ساعت ها خواب می روند ... آدمها از یاد گیج و نم گرفته است دفتر خاطراتم می دانی چه می گویم ؟ امروز قبل از رفتن به کلاس دلم را آویزان می کنم روز میخ زنگ زده دیوار مبادا عاشق نگاه هم کلاسی ام شود چشمانی سبز شاید آبی شاید قرمز از اشک بی کسی اندیشه پریشان من پچ پچه ثانیه های مبهم شهر کلاس اندوه نیمکت های قراضه و ذهن فرسوده درس و هنوز تکرار می شود و هنوز آن مرد در باران می آید چرا ؟ چرا کسی نگفت آن مرد عاشق بود؟ چرا معلم عشق را معنی نکرد؟ چرا صدای باران با صدای گریه هم معنی ست ؟ چرا شاگرد اول ها سوال نکردند؟ تن نیمکت من ضخیم و خسته است در ردیف های آخر کلاس شاگردهای عاشق و مردود پلک می زند مهتابیه خاک گرفته و نیم سوز سقف ترشح می کند دستان یخ زده ام چیزی رو کاغذ چشم می دوزم به آسمان امروز برف می بارید امروز بارها زمین خوردم و مضحکه عابران پیاده یخی کسی آمد دستم را فشرد اشک هایم را چید نگاهم آرام گرفت برف می بارد کفش ها می نویسند در برف چیزی جا می گذارند سایه خویش را شماره می نویسند برای هم شاید کسی تماس بگیرد شاید کسی ... امروز آن مرد در برف آمد راستی ساعتت خواب نرود مرا از یاد ببری !