تو بیزبان یارم از بیزبانیها سخن داری به زانو افتاد ابر پیش چشمانم شنود قلب من ندای شعرت را بستی پیمان تا ابد نخواهی گذاشت هرگز تنهایم من چه گویم با این زبانم كه عاجز مانده در شعر واحساست در مهلكه میدان عشق تو شدی تك درخت نارون كوچه دل من نیلوفری حلقه بر آن یار بی زبانم وقتی آمدی آبی شدی , بر نیلوفر خشكیده در گلدان تنهایی كنون این من این دل این هم از عشق واحساسم بنده ای در درگاه عشقت گوشه ای بنما جانان كنم بیدریغ نثار