از پنجره خیال خویش تو را می نگرم: ایران من. بال گشوده ایی آزاد و سرافراز پرچم سه رنگت را بر فراز آسمانها می چرخانی بال گشوده ایی پروازت را می ستایم تو را می بوسم ای افتخار من ایران من. تلنگر میزند بر ذهنم تیترهای درشت روزنامه: بازداشتهای مكرر شكنجه های متوالی فرارهای پنهانی پنجره خیال را می بندم از دریچه نگاه می بینمت: خون خیابانهایت را فرا گرفته آزادی،غرورش شكسته در تو آرشی نمانده تا با پرواز كماش مرز توران تسلیمت را بشكافت سیاوشی كو تا بر خاك تنهاییت بگرید. تنهایی ایران من تنهایی و از این تنهایی تو دلم گرفته آن روز زرتشت كه با لالای مادرانه تو به خواب میرفت خواب امروز تو هیچ می دید؟ می دید بشكسته بالی تو؟ می دید هجوم گندیده گنداب در رگهای از عشق جاری تو؟ می دید ردپای بیگانگان بر تن زخمی تو؟ ایران من: امروز تو تاوان گناه سرمستی دیروز من است. بار مكافات تو را بدوش خواهم كشید ای آبروی رفته من: ایران من. پنجره نگاهم را می بندم خیالم زیباتر است. زمستان 78 جایی دور از وطن

اگر تو نبودی کدام واژه مرا تا عروج ما می برد اگر تو نبودی سلام را که به لبخند ،پاسخش میداد ؟ نگاه منتظرم ،راه بر نگاه که می بست؟ ز پشت پنچره چشمان من که را می جست؟ اگر تو نبودی کدام واژه به لبهای من گره می خورد؟ سرای خاطره ام رازدار که می بود ؟ اگر تو نبودی دلم هوای که می کرد ؟ سفر به یاد که اغاز میتوانستم ؟ اگر تو نبودی فضای خاطره ام، عطر یادکه را داشت ؟ کدام واژ به جای تو ورد لب می شد ؟ اگر تو نبودی دل غم دیده را چه کس می برد ؟ کدام خنده مرا جان تازه ای میداد؟ کدام شرم نجیبانه اتشم می زد ؟ کدام بغض غریبانه گریه سر می داد؟ اگر تو نبودی به شوق که اغاز می توانستم ؟ به کوی که، پرواز می توانستم ؟ تورا به جان سپیده، تورا به سوسن و شبنم تو را به ساغه گندم تو را به سوره مریم تو را به نازکی خواب یک بنفشه زیبا تو را بارش باران تورا به ابی دریا تورا به پاکی کوثر تورا به عمر شبنم بی تاب تو رابه رویش نیلو فرانه در مهتاب تو را به جان شقایق تو را به لاله تب دار تورا به گرمی اتش تورا به لحظه دیدار تورا به هق هق ارام وبی صدا، سوگند بمان بمان که گر تو بمانی بهار خواهد ماند بمان که گر تو بمانی هزار خواهد خواند بمان بهانه بودن بمان دلیل سرودن بمان امید شگفتن که گر تو بمانی دوباره خواهم ماند دوباره خواهم خواند برای باور فردا شبانه خواهم راند بمان که من به شوق بودن با تو به افتاب روشن فردا سلام خواهم داد بمان که گر تو بمانی امید خواهد ماند.

سلام عسلک چه طوری کجایی؟