تو هم، همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ! تو بی برگی و منهم چون تو بی برگم چو می پیچد میان شاخه هایت هوی هوی باد ـ بگوشم از درختان های های گریه می آید مرا هم گریه میباید ـ مرا هم گریه میشاید كلاغی چون میان شاخه های خشك تو فریاد بردارد بخود گویم كلاغك در عزای باغ عریان تعزیت خوان است و در سوك بزرگ باغ، گریان است *** بهنگام غروب تلخ و دلگیرت ـ كه انگشتان خشك نارون را دختر خورشید میبوسد و باغ زرد را بدرود میگوید ـ دود در خاطرم یادی سیه چون دود ـ بیاد آرم كه: با « مادر » مرا وقتی وداع جاودانی بود و همراه نگاه ما ـ غمین اشك جدائی بود و رنج بوسه بدرود . *** تو هم، همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ! دل هر گونه ات از سبزه و گلها تهی مانده ـ و دست بینوای شاخه هایت خالی از برگ است تنت در پنجه مرگ است مرا هم برگ و باری نیست ز هر عشقی تهی ماندم نگاهم در نگاه گرم یاری نیست. *** تو از این باد پائیزی دلت سرد است ـ و طفل برگها را پیش چشمت تیر باران میكند پائیز كه از هر سو چو پولكهای زرد از شاخه میریزند تو میمانی و عریانی ـ تو میمانی و حیرانی . *** الا ای باغ پائیزی دل منهم دلی سرد است و طفل برگهای آرزویم را دست ناامیدی تیر باران میكند پائیز ولی پائیز من پائیز اندوه است ـ دلم لبریز اندوه است . چنان زرینه پولكهای تو كز جنبش هر باد میبارد ـ مرا برگ نشاط از شاخه میریزد نگاه جانپناهی نیست ـ كه از لبهای من لبخند پیروزی بر انگیزد *** خطا گفتم، خطا گفتم تو كی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟! ترا در پی بهاری هست ـ امید برگ و باری هست همین فردا ـ رخت را مادر ابر بهاری گرم میشوید ـ نسیم باد نوروزی ـ تنت را در حریر یاس می پیچد ـ بهارین آفتاب ناز فروردین ـ بر اندامت لباس برگ میپوشد ـ هنرور زرگر اردیبهشت از نو ـ بر انگشت درختانت نگین غنچه میكارد ـ و پروانه، می شبنم ز جام لاله مینوشد ـ دوباره گل بهر سو میزند لبخند ـ و دست باغبان گلبوته ها را میدهد پیوند . در این هنگامه ها ابری بشوق این زناشودی ـ به بزم گل، تگرگ ریز، جای نقل میپاشد ـ و ابری سكه باران به بزم باغ میریزد درختان جشن می گیرند ز رنگارنگ گلها میشود بزمت چراغانی وزین شادی لبان غنچه ها در خنده میآید بهاری پشت سر داری ـ تو را دل شادمان باید *** الا ای باغ پائیزی ! غمت عزم سفر دارد همین فردا دلت شاد است ـ ز رنج بهمن و اسفند آزاد است تو را در پی بهاری هست امید برگ و باری هست ولی در من بهاری نیست امید برگ و باری نیست . *** تو را گر آفتاب بخت نوروزی لباس برگ میپوشد مرا هرگز امید آفتابی نیست دلم سرد است و در جان التهابی نیست تو را گر شادمانه میكند باران فروردین ـ مرا باران بغیر از دیده تر نیست . تو را گر مادر ابر بهاری هست ـ مرا نقشی ز مادر نیست . *** تو كی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟! تو بزمت میشود از تابش گلها چراغانی ولی در كلبه تاریك جان من ـ نشان از كور سوئی نیست نسیم آرزوئی نیست گل خوش رنگ و بوئی نیست اگر در خاطرم ابریست ابر گریه تلخست ـ كه گلهای غمم را آبیاری میكن شبها اگر بر چهره ام لبخند می بینی مرا لبخند انده است بر لبها تو كی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟!