سقف خونم طلای ناب زیر پاهام حصیر سبز تو دست من سیب گلاب اما دلم پر ز درد مثل درخت بیدکی تکیمو دادم به کسی شدم درختی تو کویر تنها وخشک یک اسیر _اما یه روزگاری بود پدربزرگمون می گفت بهشت همین دنیای ماست عشق وصفاست :اما کجاست؟ می خوام دیگه رها بشم صادق و بی ریا بشم زمینمو شخم بزنم نه خوب بشم نه بد بشم استاد فریدون فروغی

گلدونا گل ندادن درختا بار ندادن گوسفند و گاو و میش ها ماست و پنیر ندادن گندمهای بیابون یه لقمه نون ندادن چشمه های تو دالون یه چیکه آب ندادن به هر کی هر چی گفتم به من جواب ندادن فریدون فروغی

چو رخت خویش بر بستم از این خاك همه گفتن با ما اشنا بود ولیكن كس ندانست این مسافر چه گفت و با كه گفت و از كجا بود