آرش غنی زاده

چه انتظار عجیبی !!! تو بین منتظران هم،عزیز من چه غریبی! عجیب تر که چه آسان نبودنت شده عادت! چه بیخیال نشستیم نه کوششی نه وفایی! فقط نشسته و گفتیم:خدا کند که بیایی...

آفرین برانسانهای آزاده ای که دنبال اسلام ناب آمریکائی(شیطان بزرگ)نرفتند.

ای دنیا... ای دنیای حرام... از من دورشو... آیا برای من خودنمایی می کنی... یا شیفته ی من شده ای... تا روزی در دل من جای گیری ... * * هرگز مباد... غیر مرا بفریب که... مرا در تو هیچ نیازی نیست... تو را سه طلاقه کردم ... تا بازگشتی نباشد... دوران زندگی تو... کوتاه.. ارزش تو... اندک... و آرزوی تو پست است

دری است فاصله من و یك سبد رویا/ دری است فاصله من و یوسف زهرا/ دلم گرفته، دقایق هنوز در راهند/ و عاشقان شقایق هنوز در راهند/ دلم گرفته، كسی نیست، جاده بی‌رنگ است/ دلم گرفته و این قلب ساده بی‌رنگ است/ همیشه مانده‌ام اینجا، همیشه می‌مانم/ عبور می‌كند آیا كسی؟ نمی‌دانم/

دنیا سجده گاه دوستان خدا/نمازگاه فرشتگان الهی/فرودگاه وحی خدا/وجایگاه تجارت دوستان خداست که درآن رحمت خدارابه دست آودندوبهشت راسودبردند.

بپیچ ای تازیانه ! خرد كن ، بشكن ستون استخوانم را / به تاریكی تبه كن ، سایه ی ظلمت / بسوزان میله های آتش بیداد این دوران پر محنت / فروغ شب فروز دیدگانم را / لگدمال ستم كن ، خوار كن ، نابود كن / در تیره چال مرگ دهشتزا / امید ناله سوز نغمه خوانم را / به تیر آشیاسوز اجانب تار كن ، پاشیده كن از هم / پریشان كن ، بسوزان ، در به در كن آشیانم را / بخون آغشته كن ، سرگشته كن در بیكران این شب تاریك وحشتزا/ ستمكش روح آسیمه ، سر افسرده جانم را / به دریای فلاكت غرق كن ، آوازه كن ، دیوانه ی وحشی / ز ساحل دور و سرگردان و تنها / كشتی امواج كوب آرزوی بیكرانم را با وجود این همه زجر و شقاوتهای بنیان كن / كه می سوزاند اینسان استخوان های من و هم میهنانم را / طنین افكن سرود فتح بیچون و چرای كاررا/ سر می دهم پیگیر و بی پروا ! و در فردای انسای/ بر اوج قدرت انسان زحمتكش/ به دست پینه بسته ، میفزارم پرچم پرافتخار آرمانم را /